MUSICALS en THEATER

Op deze pagina ontdek je, niet-chronologische verhalen over de musicals en voorstellingen die ik in de loop der jaren heb gezien. Hier vermeld ik de voorstellingen die me bijzondere herinneringen hebben gebracht. Dit betekent echter niet dat dit mijn absolute favorieten zijn; de ruimte op deze pagina is beperkt. Ik heb naar duizenden uitvoeringen gekeken, variërend van hoogstaand professioneel tot hartverwarmend amateuristisch. 
Zo bezocht ik een amateurvoorstelling van FOXTROT, samen met Willem Nijholt.

Onderaan deze pagina vind je een overzicht van de projecten waaraan ik heb bijgedragen, evenals de voorstellingen die ik helaas heb moeten missen.

          Dit is niet bedoeld als een database of encyclopedie en is zeker niet compleet.

MY FAIR LADY was de eerste musical die ik ooit zag, en dat was natuurlijk in het Koninklijk Theater Carré met performances van Wim Sonneveld, Margriet de Groot, Johan Kaart en anderen. Ik woonde achter Carré aan de Nieuwe Achtergracht en bezocht vaak de zondagmiddag  voorstellingen, en zat voor f1,50 bovenin. Mijn liefde voor het theater was geboren. Deze passie leidde me naar talloze andere musicals in Amsterdam, Londen, New York, Antwerpen, Wenen, en zelfs Singapore en Lissabon. Ik kwam zo vaak in Carré langs dat de dames bij de kassa me af en toe een kaartje voor de zaal gaven. Het was een geweldige tijd; je kon eenvoudig doorlopen naar de kleedkamers. Op een gegeven moment verzamelde ik twee programmaboekjes vol handtekeningen van de medewerkers. Ik gaf beide boekjes aan jongere fans, zodat ze in goede handen waren. Gezien de lange looptijd van de show, was het niet verrassend dat er veranderingen in de cast plaatsvonden. Op de onderstaande foto zie je een deel van mijn plakboek, inclusief de handtekening van Wim Sonneveld.

Drie maal Colonel Hugh Pickering.

Het koor omvat onder andere Jasperina de Jong, Anke Brokstra en Marco Bakker.

Paul van Vliet & Vera Mann 1994

John van Dreelen, Joop Doderer & Janneke Lucardie 1972

Linda Lepomme & Ton Lutz 1986

Dit schitterende programmaboek in hardcover is gevuld met prachtige foto's van Rex Harrison en Julie Andrews, beschikbaar gesteld door Martin Waddington. De foto's vertellen het verhaal als een visueel stripverhaal en is één van mijn meest gekoesterde. 
Wist je dat de originele Broadway-opname uit 1956 in mono is? Stereo bestond toen nog niet! Toen de show naar Londen ging met dezelfde hoofdrolspelers, werd er een iets afwijkende stereo-opname gemaakt.

Broadway

De eerste Broadway-musical die ik met Henk bezocht, was THE ACT, met Liza Minnelli. Er was veel te doen over het feit dat ze twee nummers play-backte, maar persoonlijk vond ik dat volkomen begrijpelijk, gezien de intensiteit van die twee dansscènes. Voordat de show begon, werd de volgende mededeling gedaan: 'De rol die normaal gesproken door Barry Nelson wordt gespeeld – lange pauze – wordt nu overgenomen door Gower Champion.' Deze aankondiging veroorzaakte een ware juichreactie, aangezien Gower Champion een gerenommeerde choreograaf en acteur was. We zaten op de tweede rij, dichtbij het podium, en ik merkte dat er voortdurend pailletten van Liza's jurken afvielen. Na de show kon ik het niet laten om meteen een paillet mee te nemen en thuis in te lijsten, zodat ik het als herinnering in de wc kon ophangen. 
Ik was zo onder de indruk van de show dat ik meteen een tweede keer ben gegaan. 

Andere hoogtepunten van dat jaar omvatten onder andere THE KING AND I met Yul Brunner. Het was een unieke ervaring om deze acteur live te zien optreden in deze schitterende show. 

ON THE 20th CENTURY met een indrukwekkende ouverture die het geluid van een vertrekkende trein nabootst, en een decor dat een schijnwerkelijkheid creëert, leek het alsof er daadwerkelijk een volledige trein het podium opkwam en de zaal binnenreed. Kortom een van de meest spectaculairste shows die ik zag. Tijdens een bezoek aan New York met Baby June besloten we naar 42nd STREET in de Winter Garden op Broadway te gaan. Tijdens de pauze voor de show zag ik plotseling Julia McKenzie, die ik eerder in Londen in de zelfde show (On the 20th Century) had gezien. Ik vroeg haar waarom de cruciale scène waarin de 'regisseur' vertelt over zijn laatste flop in Boston, daar was weggelaten. Met een dramatisch gebaar bij haar voorhoofd antwoordde ze dat die echte regisseur gewoon gek was. Ik ben een levenslange fan van Julia McKenzie geworden en geniet vaak van haar interpretatie van Miss Marple die ik op DVD heb.

Ook TIMBUKTU! met Eartha Kitt, wiens opkomst op zich al een spectacle was, bleek een geweldige show. Deze productie was een bewerking van KISMET en vond plaats in het theater waar vroeger MY FAIR LADY met Julie Andrews te zien was, maar tegenwoordig is omgevormd tot een kerk. Hier moet Wim Sonneveld MY FAIR LADY gezien hebben.

Ik was alleen naar ANNIE gegaan. Henk had inmiddels genoeg gezien en ik betrad de zaal.
Tot mijn schrik zag ik dat het theater vol zat met kleine kinderen die zich als gekken gedroegen.
Ik vroeg me af waar ik nu weer in terecht was gekomen en hield mijn hart vast; ik had nog nooit van deze musical gehoord. Maar toen de lichten in de zaal dimden, werden de kinderen muis stil. De ouverture begon met een schrille trompet en ik dacht: hoe kom ik hier weg? Maar na een paar maten kwam het hele orkest in beweging, en ik realiseerde me: dit kan nog wel eens leuk worden. Toen ging het doek omhoog en op het toneel zag ik kleine bedjes met meiden die begonnen te zingen over hun dramatische leven "Maybe". Mijn eerste gedachte was om eruit te gaan, maar toen klonk ineens "It's a Hard Knock Life" en de meisjes begonnen met borstels in emmers te gooien. Misschien was het toch wel leuk! En toen verscheen Dorothy Louden als de halfdronken 'moeder' van de meiden, en ik dacht: ja, dit zit goed! Uiteindelijk is het een van mijn favoriete shows geworden.Tijdens de Londense uitvoering werd het duidelijk dat dit een van de laatste voorstellingen voor de Engelse tour was. In de scène waarin Annie haar hond twee keer moet roepen, verliep het deze keer anders. Zodra de scène begon, was het evident dat de hond precies wist wat er van hem verwacht werd en hij begon al te lopen voordat Annie haar tekst had uitgesproken.Tot grote hilariteit van het publiek. Ik heb talloze versies gezien en heb zelf de Nederlandse vertaling verzorgd voor een amateurvoorstelling.

Bij ons eerste bezoek wisten we nog niet dat je op Times Square bij TKTS vaak kaarten voor de helft van de prijs kon krijgen. Helaas kon het gebeuren dat je uren in de rij stond. Zie de dagelijkse rij hieronder.

Twee Nederlandse musicals die wat in de vergetelheid zijn geraakt, maar dicht bij mijn hart liggen, zijn OORLOG IS ZO'N AARDIG SPEL en KONING SALOMO EN DE SCHOENLAPPER. Beide producties zijn uitgevoerd door een indrukwekkende cast van bekende artiesten. Voor meer details kun je de castlijsten raadplegen.

Ik zag GYPSY voor de eerste keer in Londen, met Angela Lansbury in de hoofdrol.
Het was een onvergetelijke ervaring: het publiek was zo enthousiast dat het nummer 'Together Wherever We Go' maar liefst drie keer herhaald moest worden.
De Nederlandse versie, met Mady Misset in de hoofdrol, en andere getalenteerde artiesten zoals Bill van Dijk, Milly Scott, Bram Biesterveld, Wim Wama, Martin Brozius, Loeki Knol en Ronnie Bierman, werd opgevoerd in Carré. Tijdens de repetities deden zich enkele problemen voor; Beppy Nooy, die oorspronkelijk de hoofdrol zou vertolken, viel uit en moest worden vervangen.

PS. Natuurlijk was mijn eerste kennismaking met GYPSY de film met Natalie Wood.

In COME SPY WITH ME zag ik de geweldige Danny La Rue en Barbara Windsor
in een spionnen comédie musical. Na afloop stond bij de Stagedoor zijn Rolls Royce met chauffeur klaar om Danny La Rue naar zijn eigen nachtclub te brengen, waar hij elke avond optrad.

Ik heb SWEENEY TODD meerdere keren gezien. Mijn eerste ervaring was op Broadway met de originele versie, waarin Angela Lansbury en Len Cariou schitterden. Helaas kon Baby June, die die avond bij me was, er niet van slapen. Vervolgens bezocht ik een vereenvoudigde versie in het Half Moon Theatre in Londen, en ik heb drie uitvoeringen in Nederland gezien, waaronder twee met Simone Kleinsma. Tijdens mijn bezoek in februari 2024 had ik eindelijk de kans om een idool van mij, Sutton Foster live op het toneel te zien in de rol van Mrs. Lovett. Tot mijn grote verrassing verscheen ook Joe Locke, uit 'Heartstopper' de TV serie, op het podium.
Hij bleek over een aangename zangstem te beschikken! Op dat moment had ik nog nooit gehoord van de fantastische zanger en acteur Aaron Tveit. Een teleustelling was de film voor mij.

In 2024 heb ik ook Jonathan Groff en Daniel Radcliffe in MERRILY WE ROLL ALONG gezien, 
Voor mij is Jonathan een van de grote sterren van Broadway. Het verbaasde me enorm dat er bij zijn opkomst geen applaus klonk. Slechts enkele momenten later, toen Daniel Radclifffe
(Harry Potter) het podium betrad, werd de zaal bijna afgebroken door het enthousiasme. Bij de originele opvoering was deze musical een grote flop, maar bij deze reprise bleek het tegendeel waar: een groot succes! Elke avond waren alle stoelen uitverkocht. De voorstelling is inmiddels opgenomen. Jonathan Groff won de Tony voor beste hoofdrol in een musical dat jaar.

In 2024 bezocht ik New York twee keer: in februari en juni.
Het iconische Palace Theatre op Times Square, waar ooit Judy Garland succes boekte, was in renovatie. Ik had ik hier samen met Henk de originele Broadway versie van
LA CAGE AUX FOLLES gezien met George Hearn. Hoewel ik niet precies weet waarom, werd het theater bijna 10 meter omhoog getild. In februari waren de steigers nog duidelijk zichtbaar, maar in juni waren ze verdwenen en ging het theater eindelijk in volle glorie open. De openingsact werd verzorgd door Ben Platt. Nieuwsgierig naar de change die het theater had ondergaan, besloot ik naar de openingsvoorstelling te gaan. De ingang was verplaatst naar een zijstraat; de oorspronkelijke toegang was nu een pop-up shop met voetbalartikelen. Na binnenkomst nam ik een lange roltrap, die me naar een prachtige nieuwe foyer leidde. De zaal zelf was echter precies zoals ik me herinnerde van LA CAGE AUX FOLLES. Hoewel ik nog nooit van Ben Platt had gehoord, voelde ik een bijzondere herkenning bij zijn entree; hij is de hoofdrolspeler uit de musicalfilm DEAR EVAN HANSEN. Een rol die hij ook op Broadway had gespeeld. Zijn optreden was adembenemend, en hij sloot af met een unieke mannelijke interpretatie van
'Maybe This Time', uitgevoerd in een elegante witte damesochtendjas. Ik kreeg kippenvel van zijn uitvoering. Rechts de oude Plalace links tijdens het omhoog tillen.

Hier zijn enkele Playbill-boekjes van de voorstellingen die ik in februari 2024 op Broadway heb bezocht. INTO THE WOODS, SPAMALOT, 1776 en CHICAGO waren naar mijn smaak absoluut de hoogtepunten.1776 is een musical over de ondertekening van de onafhankelijkheid van de Verenigde Staten en behoort tot mijn favorieten. De muziek en de nummers zijn van uitstekende kwaliteit, met als hoogtepunt het nummer "He Plays the Violin". Toen ik hoorde dat de show in 2024 weer op Broadway zou terugkeren, moest ik deze gewoon zien. Het was een vreemde gewaarwording, want de cast bestond uitsluitend uit vrouwen, terwijl historisch deze in het jaar 1776 door mannen werd vervuld ook in vorige versies was dat altijd het geval. Desondanks was de muziek geweldig en klonken de stemmen fantastisch, waardoor ik uiteindelijk toch volop heb genoten. INTO THE WOODS biedt een unieke kijk op wat er kan gebeuren nadat de sprookjes hun Happy End hebben bereikt. Dit meesterwerk van Stephen Sondheim is een adembenemende musical. De voorstelling werd uitgevoerd met het orkest op het podium, compleet met kostuums. Hoewel dit aanvankelijk de indruk wekte van een concertuitvoering, was het dat zeker niet. 

Hier zijn enkele Playbill boekjes en flyers van de shows die ik in juni 2024 op Broadway heb gezien. Een absoluut hoogtepunt was THE GREAT GATSBY, dankzij de indrukwekkende zang van
Jeremy Jordan. De gekleurde banen op de Playbill zijn ter ere van Pride Month. Hoewel ik niet echt een fan ben van Disney musicals zoals FROZEN,* THE LION KING,* TARZAN,*
BEAUTY AND THE BEAST en THE LITTLE MERMAID* denk ik dat een groot publiek daar anders over denkt. Op een middag, toen ik geen show zag die ik wilde zien, besloot ik om een kaartje voor ALADDIN te kopen. Dit bleek een gouden zet te zijn. Wat een geweldige voorstelling! Wanneer ik weer in New York ben, ga ik zeker nog een keer.                                             

(* gezien)

Projecten waaraan ik heb bijgedragen.