ALS JE VAN IETS HOUDT, LAAT HET LOS.
KOMT HET TERUG HOUDT HET OOK VAN JOU
KOMT HET NIET TERUG, DAN HEEFT HET NOOIT ECHT VAN JOU GEHOUDEN

Vrij naar Rod McKuen

De meeste van deze anekdotes & herinneringen stammen uit een tijd toen mobiele telefoons
nog niet bestonden, en het woord 'selfie' nog onbekend was.  

Alle verhalen, namen en situaties op deze pagina zijn weergegeven zoals ik ze me herinner.
Klik op een foto om deze te vergroten.
De meeste foto's zijn opgeknapt met deze website https://ezenhancer.ai/

Verzonnen informatie

Ik weet niet wie het als eerste opschreef (zonder mij te interviewen), maar er is opnieuw een boek uitgebracht waarin mijn naam wordt genoemd. Daarvoor ben ik dankbaar. Ik waardeer het altijd wanneer men mijn naam vermeldt, maar helaas bevat dit boek ernstige onwaarheden die van eerdere publicaties zijn overgenomen.

1. Ik heb nooit De Zangeres Zonder Naam in de Talkshow gehad (zou dat graag gedaan hebben)
2. dat kranten voorlezen heb ik slechts twee keer gedaan omdat dat niet echt aansloeg
3. wie het geven van Talkshows een Bonte Dinsdagavond heeft genoemd dank daar voor. 

Praten als Brugman

Tijdens mijn lagere schooltijd kregen we les in spreekwoorden. We moesten antwoorden zoals ‘als Brugman’, maar de meeste kinderen zeiden: ‘Praten als Rob Goudeketting’. En ja, ook ik sprak toen al vaak en luid.

Zingen

Er zijn een paar momenten geweest waarop ik met zingen de plank flink mis sloeg. De eerste keer gebeurde het tijdens een optreden in de Amstel Taveerne Club. Tijdens een conferentie zou ik het nummer "All That Jazz" uit de musical CHICAGO zingen. Ik herinner me nog goed dat ik 's middags, tijdens de repetitie, de tekst perfect uit mijn hoofd kende. Echter,
's nachts, tijdens de uitvoering, kwam er uit mijn mond: "Come on Babe, why don't we Paint the Town, and all that jazz, and all that jazz, and all that jazz...". Ik herhaalde alleen maar "All That Jazz" en voelde me volledig wegzakken in de grond van schaamte. De barkeepers zakte krom van het lachten achter de bar weg.
Later, was ik trots dat ik Pieter Goemans* in de Talkshow mocht ontvangen. Ik dacht dat het een leuk idee zou zijn om
"Aan de Amsterdamse grachten" voor hem te zingen. Ik weet niet of de lezer ooit het werk van een componist voor die persoon heeft uitgevoerd, maar zij zullen begrijpen dat dan je uiterste best gaat doen dat is precies wat ik probeerde alleen het tegendeel was het gevolg. Bij mij kwamen er noten uit die nog niet uitgevonden waren en was alles zo vals dat ik er zelf hoofdpijn van kreeg.  

* Tekst & muziek van vele liedje o.a. "Verboden vruchtten" & "Geweldig" voor Ronnie Tober, "Ploem Ploem Jenka"voor Trea Dobbs en zijn bekendste nummer "Aan de Amsteraamse grachten" voor het eerst gezongen door Johnny Kraaykamp.

School

In totaal heb ik op vier verschillende scholen gezeten, eigenlijk vijf, omdat de eerste de kleuterschool was, samen met mijn vriendin Gonnie Baars. Die school is afgebroken hij stond op het Weesperplein.  De tweede school was op de Stadstimmertuinen, waar ik vaak naar buiten keek en niet goed op lette. Een herinnering die me is bij gebleven van die tijd is de Franse les van meneer Engel, die later bleek de broer van Christina Deutekom te zijn. Als een bijdehand jongetje vroeg ik hem of het niet beter was om ons het Franse alfabet te leren; dat zou ons heel wat woorden kunnen besparen. Lang dacht ik dat ik op dezelfde school zat als Anne Frank indertijd, maar na het bekijken van een documentaire ontdekte ik dat zij op het lyceum tegenover mijn school had gezeten. Toen mijn vader de voetbalpool won en daarmee in staat was een huis in Amstelveen te kopen, verhuisden we daarheen. We gingen in een mooi huis wonen, en ik startte op mijn derde school. Mijn moeder werd gek van de rustige straat waar we woonden en wilde terug naar Amsterdam. Zo kwamen we in de Waalstraat terecht, waar ik naar school ging in de buurt van de Utrechtse brug. Voor de middelbare school koos ik de IVO-school bij het Olympisch Stadion, vlak naast de begraafplaats waar later Wim Sonneveld zou worden begraven. Elk jaar leg ik bloemen op Wim Sonneveld's graf.

* Lees over Gonnie meer hier verder naar beneden

A Chorus Line

Net als veel mensen had ik bij de eerste keer toen ik 'A Chorus Line' in Londen zag bij de start van choreografie met de gouden pakjes het gevoel nu gaat de musical beginnen maar het bleek de finale te zijn. Daarna heb ik talloze versies van de show gezien, waaronder uitvoeringen in Londen, New York en enkele in Nederland. Bij één versie in Nederland werd besloten om een pauze in te lassen, zodat de impact van de finale volledig verloren ging. Ook werd er een versie gepresenteerd met 'Rode' finale-outfits. Er lijkt een voortdurende gedachte te heersen dat iets dat al perfect is, toch verbeterd moet worden.
Telkens wanneer een nummer op YouTube of de radio voorbij komt, krijg ik weer kippenvel.
Zeker wanneer de finale wordt gepresenteerd, zelfs in versies van amateurs.

Muziek les

Vandaag de dag baal ik ervan dat ik geen muziekinstrument bespeel. Eertijds kreeg ik accordeonlessen, maar ik stopte omdat ik moeite had met het lezen van noten. Voor mij waren de noten en hun posities op de notenbalk volslagen onduidelijk. Ik verlang naar meer logica en duidelijkheid in dit soort dingen. Ik herinner me nog goed dat ik een accordeon te leen kreeg van de muziekwinkel aan de Nieuwendijk, waar ik les kreeg in een kleine lesruimte boven. Thuis oefende ik mijn stukken, maar op een dag gebeurde er iets vreemds: plotseling schoot er een knopje naar binnen. Ik raakte in paniek en dacht dat ik ontzettend gestraft zou worden, en vluchtte in alle staten het huis uit, naar de overkant van de gracht. Gelukkig bleek er achteraf niets aan de hand; het knopje was door iets of iemand weer op zijn plaats gekomen. Maar deze gebeurtenis vergeet ik nooit, ondanks dat het begin jaren '50 was en ik nog geen tien jaar oud was.Gelukkig ben ik niet de enige die noten een ramp vindt.
Ook Jenny Arean reageert op de vraag of ze noten leest met: "Geen noot zo groot als een koe."
Ik kon van de muziekwinkel geen foto vinden. De foto is een voorbeeld voor de knopjes op een accordeon.

Sugar Babies

Tijdens ons bezoek aan de musical revue 'Sugar Babies' in New York, samen met Baby June en een vriendin, waren June en ik enthousiast over het nummer "I Feel a Song Coming On", gezongen door Ann Miller. In de pauze raakte wij niet uitgepraat over onze verwondering dat het nummer zo goed was, tot onze vriendin opmerkte: "Voor die ouwe klap ik niet." Desondanks genoten June en ik van de geweldige show, die begon met een stapel oude kleren midden op het toneel. Zodra de overture eindigde, kwam die stapel tot leven en begon Mickey Rooney de show. Het was eigenlijk een ouderwetse revue, iets waar wij beide enorm van genoten! Ook de bekende Ann Jillian was onderdeel van de cast. De show bevatte talrijke klassieke sketsjes, die met veel enthousiasme werden uitgevoerd en door het publiek warm werden onthaald. 

Vader

Mijn relatie met mijn vader was nooit echt goed. Of dat aan mij lag omdat ik 'anders' ben, blijft onduidelijk. Vele gebeurtenissen maakten echter duidelijk dat we geen goede match waren. Neem bijvoorbeeld de keer dat hij me een glas water aanbood voor een gulden – voor mijn leeftijd destijds een aanzienlijk bedrag – maar het bleek jenever te zijn. Of de keer dat ik eindelijk mijn eigen woning kon krijgen. Ik had geld op de bank staan en moest op zondag sleutelgeld aan de vorige bewoner betalen. Ik vroeg mijn vader, die die zaterdagavond de omzet van zijn zaak aan het tellen was, of ik Fl 175,- tot maandagochtend kon lenen. Zijn antwoord was: "Dit geld is niet van mij, maar van de bank."  In 1963, toen The Beatles beroemd werden met hun voor die tijd lange haar, vertelde ik hem dat ik op jongens viel. Mijn moeder was daar al lang van op de hoogte. Zijn reactie was: "Dat komt allemaal door The Beatles, dat gaat wel over." Dit zorgt nog steeds voor een glimlach op mijn gezicht. Hij was een man van duidelijkheid; grijs bestond voor hem niet. Hoewel hij een grote fan was van Toon Hermans, veranderde alles op het moment dat deze een opmerking over Ajax maakte. Vanaf dat moment kon hij niet anders dan Wim Sonneveld als zijn nieuwe favoriet beschouwen. De politieke grappen van Wim Kan waren voor hem duidelijk te hoog gegrepen. Elke vrouw met kort haar die op tv verscheen, zag hij als een lesbienne.

Dit zijn de enige foto's die ik kon vinden waar ik samen met hem op sta. Ik heb de foto's zelf ingekleurd.

Judo

Tijdens het doorbladeren van oude foto's kwam ik deze tegen. Tot mijn verbazing herinnerde ik me dat ik ooit judo heb gedaan. Wat was ik toen stoer! Gelukkig heeft dat niet lang geduurd.

Oliver!

Na het grote succes van 'My Fair Lady' moest 'Oliver!' in 1963 de tweede succesvolle musical in Nederland worden.
Echter, na 100 voorstellingen was het sprookje voorbij. Ik zag deze voorstelling zeker twee keer in het City Theater bij het Leidseplein, waaronder de allerlaatste, waar tijdens de finale veel van de weeshuisjongens in tranen waren bij de zin
"De hele voorstelling overdoen". Johnny Kraaykamp* had een onvergetelijke rol, terwijl Nelly Frijda schitterde als Nancy en Carry Tefsen een kleinere rol vertolkte. Ik was diep onder de indruk van het decor, het spel en de muziek, en van deze bijzondere plek die bekendstond als een bioscoop, maar waar ik later achter kwam dat er veel vaker theater werd opgevoerd. Een tijdje later ging ik naar Londen om musicals te zien, dat moet ergens eind jaren '60 zijn geweest. In het vliegtuig kreeg je destijds nog een krant en daarin las ik dat die avond de laatste zou zijn van maar liefst 2618 voorstellingen. Ik móest daar bij zijn. Dus na de landing ging ik meteen naar het New Theatre** (nu het Noël Coward Theatre). De Box Office was gewoon open, maar men vertelde me dat het uitverkocht was vanwege de speciale avond, met optredens van eerdere sterren uit de show. Met mijn meest schijnheilige gezicht vertelde ik dat ik uit Nederland om deze avond mee te maken kwam en toonde mijn vliegticket. Ik loog dat ik in de versie met Johnny Kraaykamp had gespeeld. Men kreeg medelijden en ik mocht die avond op het balkon plaatsnemen. Het was een onvergetelijke ervaring.

*In Rotterdam met Craig Russell, waar hij een voorstelling gaf, had ik in de pauze de kans om Johnny Kraaykamp te ontmoeten in de artiestenfoyer.
Na jaren kon ik eindelijk mijn complimenten uitspreken voor zijn geweldige rol.
**Een ander theater dat tegenwoordig bekendstaat als The New London Theatre, was de locatie voor de wereldpremière van "Cats."

Ik wil ook in een jurk

Ik werd ineens herinnerd aan het feit dat deze show geen tournee door Nederland heeft gemaakt, ondanks het succes van onze vier dagen in De Kleine Komedie in Amsterdam. Een belangrijke afspraak was dat we niet naar voren zouden gaan om bekenden te groeten terwijl we nog in de make-up zaten. Je moest eerst je make-up verwijderen en als man naar voren gaan als je dat wilde. Helaas hield een van ons zich niet aan deze afspraak, wat onmiddellijk voor veel onvrede zorgde, al op de eerste dag. Daarnaast hadden we allemaal geld geïnvesteerd om stoffen te kopen, die zouden 'with no cost' zouden worden  verwerkt door een van ons. Een vriend van mij merkte later op dat het duidelijk was in de show wie deze kostuums had gemaakt, omdat hij veel meer aandacht had besteed aan zijn eigen outfits. Het kwaad was geschied en toen ik de laatste voorstelling inging, voelde ik de druk. Ik voelde me verantwoordelijk voor de groep, aangezien het tenslotte mijn idee was om dit project te starten. Na die vier dagen hadden we een vergadering gepland om het verdiende geld van de kaartverkoop te verdelen. Tot onze verbazing greep de kleermaker als eerste naar het geld, en vanwege zijn verdere onhebbelijkheden besloten we gezamenlijk om niet verder te gaan. Wat betreft de stoffen die we betaald hadden en waarvan hij de kostuums heeft gemaakt, heeft hij ongevraagd de kostuums gehouden. Hij was de oudste van ons groepje.

FIEN

De musical FIEN, met Jasperina de Jong in de hoofdrol als titelpersonage, markeert een mijlpaal in de artistieke geschiedenis van de Nederlandse musical. Deze naar mijn smaak miskende musical verdient een ereplaats binnen het genre. Ik heb deze show talloze keren bewonderd, vanaf de eerste try-out in Arnhem(?) en de indrukwekkende première in Carré tot de dernière in Scheveningen. Voor die première in Carré had ik bloemen meegenomen tijdens het applaus bracht ik deze naar het podium en tot mijn verrassing hoorde ik iemand zeggen: "Is dat niet die travestie Sally Bowles?" Het was een bijzonder moment om als persoon herkend te worden. De laatste twee voorstellingen vonden plaats in het voormalige Circustheater in Scheveningen. Die eerste voorstelling in Arnhem(?) was vrij lang, waardoor enkele nummers helaas uit het programma verdwenen, maar gelukkig werden ze later weer opgenomen in de televisieversie.  De laatste twee voorstellingen in het Circustheater in Scheveningen waren extra speciaal. Ik was er samen met een collega, Baby June, omdat we later die dag een optreden in Den Haag hadden. Het was ook de periode rondom Kerst, waar ik kaartjes voor had kunnen bestellen. Tijdens de matinee waren alle castleden, waaronder Peter Lusse, op ludieke wijze verkleed met kerstballen in hun oor. Jasperina vond deze creatie echter minder geslaagd; bij de avond en dus allerlaatste avondvoorstelling waren de oorbellen verdwenen.
Veel nummers die na de eerste try-out werden geschrapt, kwamen later weer tot leven in de tv-versie.

In deze musical zat er een kwartet dat voor mij moeilijk te verstaan was. Daarom heb ik Ivo de Wijs gebeld en hem gevraagd om de tekst. Hij stuurde het me toe, wat een onverwachte gebaar! 

Het Quartet uit de TV-serie luister je hieronder.

Judy Garland

In december 1960, toen ik 12 jaar oud was, trad Judy Garland op in Theater Tuschinski te Amsterdam. Mijn moeder liet me niet gaan, niet omdat het kaartje Fl 10 kostte, maar vooral omdat het een nachtvoorstelling was en ik zo jong niet alleen over straat mocht in het holst van de nacht. Gelukkig werd het concert live op de radio uitgezonden. Ik had een klein transistorradiotje en sliep in een stapelbed met mijn zus. Met de radio tegen mijn oor luisterde ik naar het concert, zo zacht dat ik de helft niet kon horen. Mijn zus klaagde en uiteindelijk werd ik gedwongen de radio uit te zetten; ik heb het haar nooit vergeven. Gelukkig ontdekte ik jaren later dat kennissen het via de radio hadden opgenomen en daar heb ik later CD's van gemaakt. Uiteindelijk kwam dit geweldige concert ook officieel uit op CD. Toen de film 'Judy', met Renée Zellweger, in Tuschinsky speelde besloot ik juist dáár te gaan kijken. Helaas was het personeel in de wandelgangen zo luid aan het lachen dat dit het plezier van de film volledig verstoorde. Na de film heb ik mijn klacht gedeeld met iemand die als manager leek te fungeren. Hij bood me een vrijkaartje aan, maar ik weigerde dit; de schade was al aangericht. Nu ik de film op DVD heb, kan ik in alle rust genieten.

Schoonvader

Ik koester de mooiste herinneringen aan mijn schoonvader. Hij had zeven kinderen, en dat bracht natuurlijk de nodige conflicten met zich mee. Wanneer een van de kinderen naar hem toeging om zijn verhaal te vertellen, zei hij altijd:
"Zoals jij het vertelt, heb jij gelijk."
En als de ander kwam klagen over het zelfde conflict, herhaalde hij zijn wijze woorden:
"Zoals jij het vertelt, heb jij gelijk." Wat een briljante uitspraak!

Tijdens een familiebijeenkomst, waar bij alle broers en zussen aanwezig waren, kwam er echter een broer binnen die weigerde me de hand te schudden. Hij was van mening dat ik verantwoordelijk was voor het 'homoseksueel maken' van zijn jongste broertje. Mijn schoonvader, echter, stond pal achter mij: "Je geeft hem een hand, of je gaat mijn huis uit."
Dit was wederom een geweldige uitspraak van een man die niet bepaald blij was met de seksuele geaardheid van zijn zoon, maar die deze toch accepteerde. 

Hier is een geweldige uitspraak:
"Als je griep hebt en niets doet, duurt het zeven dagen.
Maar als je iets onderneemt, zoals het nemen van aspirine, duurt het slechts één week."

Eén van zijn favoriete verhalen ging als volgt:
"In Amsterdam moest je vroeger aan de tramconducteur vragen om uit te stappen. nu vraag ik je wat was de meest gevraagde halte?" Na een korte pauze kwam het antwoord: "De volgende."

Eerste platen

Sonja Barend  

Toen Claudette Ball, Frank Verkerk (onze pianist) en ik de uitnodiging kregen om bij Sonja Barend in haar TV-programma te verschijnen, waren we compleet verrast. Dit was een fantastische kans om reclame te maken voor ons programma
'Thé Complet' in De Suikerhof. Het was echter frustrerend dat we ons lied meerdere keren moesten repeteren.
Later, tijdens het terugkijken van de live-uitzending die ik op video had opgenomen, begreep ik dat het repetitiewerk vooral voor de camera-crew was, zodat zij op tijd de juiste beelden van ons konden maken voordat ze weer naar beneden moesten voor de rest van de show. De opnamen vonden plaats in De Brakke Grond, een locatie die beroemd is om zijn prachtige smeedijzeren balkons. Er was echter een klein ongemak: een couplet van ons lied moest weggelaten worden, omdat Paul de Leeuw ook wilde zingen. Hij was al een gevestigde artiest, terwijl wij nog volledig onbekend waren.
Dit vonden we niet erg collegiaal.

Barbra Streisand

Op maandag 10 juni 2013 bezocht ik het tweede concert 'Back to Brooklyn' van Barbra Streisand in de Ziggo Dome. Vanwege de hoge prijs van het ticket twijfelde ik of ik met de metro zou gaan en dan een stuk zou lopen. Uiteindelijk besloot ik om met de auto te gaan en in de Arena te parkeren, waardoor ik slechts 50 meter naar de ingang hoefde te lopen. Na het parkeren liep ik naar de betaalautomaat om vooraf mijn parkeerkosten te voldoen, iets wat je bij evenementen makkelijk kunt doen. Bij het Ziggo Dome moest ik eerst een tijdje buiten wachten, gevolgd door een strenge controle bij de ingang. Eenmaal binnen had ik zin in een drankje, maar toen ik in mijn telefoon mijn bankpas wilde opzoeken, schrok ik: die was verdwenen. Met toestemming van de controleur verliet ik het gebouw om terug te gaan naar de betaalautomaat, waar ik mijn pas blijkbaar had achtergelaten. Uiteraard was deze intussen door iemand gevonden en meegenomen. Gelukkig stond het noodnummer van mijn bank in mijn telefoon, dus ik belde direct. Na wat controle vragen bevestigde de medewerkster mijn identiteit en liet ze me weten dat mijn pas al geblokkeerd was. Dit kwam omdat iemand had geprobeerd geld op te nemen en drie keer een verkeerde code had ingevoerd. Gedeeltelijk gerustgesteld ging ik terug naar de ingang, waar ik gelukkig zonder opnieuw gecontroleerd te worden naar binnen mocht. Hoewel mijn avond hierdoor een beetje was verpest, was het concert zelf fantastisch. Voordat het concert begon, klonken er nummers van artiesten ie ook uit Brooklyn kwamen door de luidsprekers.
Het was jammer dat Rosalind Kind (de half zuster van Barbra), van wie ik ook een fan ben, geen solo-optreden had, maar alleen een duet met Barbra zong. Eerder tijdens concert één had ze wel een solo uitgevoerd. Barbra zong daarnaast een duet "How Much Do I Love You" met haar zoon Jason Gould. Gelukkig had ik binnen drie dagen een nieuwe bankpas in huis! Al met al was het een onvergetelijke avond. De foto van Barbra en die met haar zuster zijn niet door mij gemaakt.

Winter 1962-1963 & Jetta Goudal

Mijn werkzame leven begon bij een muziekdrukkerij aan de Bredeweg in Amsterdam. Daar was ik verantwoordelijk voor het retoucheren van spetters op de negatieven voor de bladmuziek die gedrukt moest worden. In die strenge winter weigerde de kachel van de drukkerij dienst, en men gaf mij de opdracht, als jongste werknemer, om deze schoon te maken. Zonder aarzeling deed ik wat er aan mij gevraagd werd. Na het schoonmaken moest ik door minstens anderhalve meter sneeuw langs het Amstelstation naar huis lopen; dat deed ik toen je was jong en lopen en kou geen probleem. Toen ik thuiskwam en mijn moeder zag hoe vuil ik was, zei ze onmiddellijk: "Daar ga je nooit meer terug zijn ze belazerd!" Van mijn eerste salaris, dat fl.18,= per week bedroeg, kocht ik voor mijn moeder een glas (kitsch) op de hoek van de Kalverstraat en het Spui. Voor mezelf kocht ik een filmboek bij De Slechte. Ik heb beide spullen nog steeds. Ze zijn nu meer dan 60 jaar ouder. Jaren later ontdekte ik dat een oudtante van mijn vader een filmster was geworden in Hollywood, tijdens de tijd van de stille films. Haar artieste naam was Jetta Goudal. Mijn vader heeft haar nooit ontmoet. Zij was de rivaal van Gloria Swanson, die wereldberoemd werd door de film 'Sunset Boulevard'. Door haar zwaar aangenomen Franse accent was een overstap naar de sprekende film voor Jetta lastig en maakte zij slecht één sprekende film. Tot mijn grote verbazing vond ik haar foto in dat boek, en enige tijd geleden verscheen er een biografie over haar, wat leidde tot een voorpagina op de VARA-gids. Ik kreeg het boek van Willem Nijholt; het vertelt het wonderlijke verhaal van haar leven en de afstand die ze nam van haar Nederlandse familie en verleden. Klik op de link 'Jetta Goudal' om te lezen over een deel van haar leven. Lees over haar rechtszaak en de "Goudal-wet." Een leuk weetje, zij de enige Nederlandse acteur is die een ster heeft op de Hollywood Walk of Fame. Dat noem ik familie!

16 februari 1963 

Op 16 februari 1963 (inderdaad de C&A brand) begon ik te werken op de reclameafdeling van de Bijenkorf. Mijn taak was het bedienen van een stempelmachine die in een aparte ruimte stond. Deze ruimte bevond zich op de plek waar nu de ingang van de parkeergarage is. Dit deel van de Bijenkorf is inmiddels afgebroken om plaats te maken voor die garage. De machine drukte adressen op de enveloppen die klanten ontvingen van de nieuwsbrief, ik vulde die enveloppen niet. Mijn andere taak was het rondbrengen van een afdruk van de wekelijkse advertentie, die meestal op de achterkant van de kranten stond. Dit deed ik naar de afdelingen waarvan aanbiedingen in die advertentie stonden. Hierdoor kende iedereen in de Bijenkorf mij, omdat ik minstens één keer per week door het gebouw liep om deze vellen te verspreiden. Dit leidde me vaak naar de platenafdeling, die mijn volledige aandacht trok. Mijn liefde voor muziek was toen al aanwezig, ook al was ik pas 15 jaar oud. Mijn verlangen was om op de platenafdeling te gaan werken, maar mijn allerliefste cheffin wilde me niet laten gaan. Blijkbaar was ik een waardevolle kracht voor het team. Daarom ik besloot om ontslag te nemen, en vond ik snel een nieuwe baan. Zo belandde ik op het Minervaplein bij de reserveringslijn van Phonogram, waar ik bestellingen opnam voor de diverse grammofoonplaten die door platenzaken werden besteld. Op mijn vrije dagen was ik altijd te vinden op de platenafdeling van de Bijenkorf, waar ik vroeg of ik daar mocht komen werken, De chef Meneer van Drie vond dat een goed idee en binnen de kortste keren was ik terug in de Korf, nu op de plek die ik echt wilde. Met veel plezier heb ik daar gewerkt en vele mensen ontmoet. Vooral rond de feestdagen kwamen mensen vaak langs met briefjes vol verzoekjes. Het grappige was dat veel van de artiestennamen daarop op een leuke manier waren verbasterd. We plakten deze briefjes op de kassa, die op dat moment bijna niet meer zichtbaar was door al die verzoekjes. Enkele hilarische voorbeelden waren: Julio Ikleenjejas (Julia Iglesias), Barbara Drijfzand (Barbra Streisand), Kristina Deukjekrom (Christina Deutekom), en Joon Schudjehand (Joan Sutherland). Dit zijn geen verzinsels, maar echte namen die ik heb gezien! Op een prachtige avond ontmoette ik een heel knappe jongen in een bar in Amsterdam. We hadden een geweldige tijd samen en belden elkaar daarna regelmatig. Hij woonde in Enschede, en ik beloofde hem dat ik de volgende dag, ik geloof dat het 4 december was, zou bellen. Wat hij echter niet verwachtte, was dat ik dat bij zijn deur in Enschede zou doen. Ik nam het vliegtuig naar Enschede, dat was toen heel goedkoop, en stond voor zijn deur. Hij was totaal overdonderd van vreugde, en we beleefden een mooie nacht samen. De volgende ochtend moest ik terug naar Amsterdam, omdat het werk bij de Bijenkorf op me wachtte. Helaas kwam ik te laat. Mijn chef vroeg waarom, en ik antwoorde eerlijk dat ik het vliegtuig had gemist. Het was zo absurd dat hij dat meteen geloofde, zeker nadat ik het ticket liet zien.

Den Helder

Na een optreden in Den Helder kregen Claudette Ball en ik bloemen die ons beiden niet bevielen er zaten nl anjers bij. Tijdens de lange terugreis naar huis besloot Claudette om de bloemen achter te laten bij een ons onbekend huis, vergezeld van een kaartje met de tekst: "Van je minnaar." Wat zou daar toch voor ruzie hebben plaatsgevonden?

Dolly Parton

Ik was nooit een grote fan van Dolly Parton, maar mijn indruk veranderde tijdens een trip naar New York met mijn collega
'Baby June'. We bezochten de musical "Dancin'", waar de titel al verklapte waar het om draaide: dansen. Ik geloof na de tweede pauze werden we, tot onze verrassing, verrast door drie dames die op barkrukken zaten en swingend het nummer
'Here You Come Again' zongen. Vanaf dat moment wisten we dat we dat nummer op vinyl moesten hebben. Bijna toevallig kwamen we bij een platenzaak in de buurt van het World Trade Center, waar de verkoper precies wist waar we het over hadden. Tot onze verbazing bleek het nummer van Dolly Parton te zijn. We kochten beiden een langspeelplaat en hoewel de originele versie niet zo swingend was als de uitvoering in de show, maakte de rest van de plaat het goed. Al snel was ik fan van Dolly Parton! De choreografie van het nummer 'Sing, Sing, Sing', gecomponeerd door Louis Prima, bekend van het iconische
'Bouna Sera', gaf in deze show de indruk van een onophoudelijke serie variaties op de oorspronkelijke passen die in het begin werden gedaan.

Astrid Nijgh

Samen met Astrid heb ik verschillende keren opgetreden en daarbij ook enkele bijzondere ervaringen opgedaan. Een memorabele gebeurtenis was toen we samen met Yvonne Keeley in de jury zaten van een talentenjacht. Hoewel ik me niet meer herinner wie de winnaar was of welke talenten er optraden, kan ik me nog goed voor de geest halen dat Bonnie St. Claire daar zong. Ze gaf toe dat ze niet goed bij stem was en besloot te playbacken, wat ik persoonlijk een zwaktebod vind. Na afloop, terwijl we naar buiten liepen, wees Astrid met een glimlach naar mijn kleine auto en vroeg: "Is dat de jouwe?" Ik bevestigde het en wees op de auto van Astrid, die duidelijk veel groter was en zei: "Die van jou is van de bank, terwijl deze van mij is." Of dat daadwerkelijk zo was, weet ik niet, maar het klonk leuk. Een andere keer belde ze me op en vroeg of ik kon zingen.
Ze had een carnavalsliedje geschreven, gebaseerd op "Ich hab noch einen Koffer in Berlin". We hadden het plan om er een plaat mee op te nemen, maar dat idee is uiteindelijk nooit tot leven gekomen. Ondanks dat, was ze vaak bereid om mee te werken als ik haar vroeg voor een talkshow. Een paar keer zongen we samen "Ik doe wat ik doe".

Dit is mijn lijf

Een van de nummers die ik uitvoerde, kreeg altijd een enthousiaste reactie van het publiek.
Het betrof een Nederlandse hertaling van 'This is My Life', bekend geworden in de versie van Shirley Bassey.
Frans Mulder had, op verzoek van Hugo van Mondfrans, de tekst geschreven en dat resulteerde in 'Mijn lijf'.
Na het overlijden van Hugo vroeg ik Frans of ik het nummer aan mijn repertoire mocht toevoegen, en tot mijn verrassing stemde hij toe. Sindsdien heb ik het met veel plezier en overtuiging ten gehoren gebracht.
Toen ik nog in een klein theatertje werkte waar soms try-out voorstellingen waren heb ik o.a. bij Frans licht en geluid mogen regelen zoals bij vele andere artiesten.

Pippin

Koninklijk theater Carré heeft een mooie traditie van het jaarlijks brengen van een Broadway- of Westend-musical naar Amsterdam. Toen Pippin op de planning stond, ben ik maar liefst twee keer gaan kijken. Twee van de hoofdrollen werden namelijk vertolkt door Adrienne Barbeau (bekend van de serie Maude, waarin ze de dochter speelde van Bea Arthur) en John Rubinstein (de zoon van Arthur die de de hoofdrol van Pippin op Broadway gespeeld had). Bij mijn tweede bezoek nam ik mijn camera mee, maar helaas merkte ik toen dat ik geen fotograaf ben. Dankzij opknapprogramma toch nog mooi geworden.

Ky Baldwin

Op 25 februari 2024 kwam mijn droom uit in de legendarische club The Bitter End. Sinds ik zijn video's op Facebook ontdekte, ben ik een grote fan van Ky Baldwin. Het was een ongelooflijk genoegen om hem live te zien optreden. Het was een gelukkige toevalligheid dat ik mijn reis naar New York al had geboekt, en toen ontdekte ik op zijn website dat hij ook eenmalig zou optreden in de stad. Ik hoopte stiekem dat ik op dat moment in New York zou zijn, en ik had geluk! In een buitenwijk van Manhattan ontdekte ik, na enig speurwerk, de club in een straat die voor Amerikaanse begrippen vrij smal is.
Net als bij alle theaters in New York moest ik buiten wachten.
Het is een algemeen gevoel: als je vroeg arriveert, heb je de beste plekken, zelfs als je gereserveerde kaartjes hebt! 
The Bitter End is een iconische locatie waar vele artiesten hun carrière zijn begonnen en die later wereldberoemd zijn geworden. De intieme setting maakt het de ideale plek voor opkomend talent om hun repertoire te presenteren.
Verschillende grootheden zoals Woody Allen, Bob Dylan, Patti La Belle, Bette Midler en vele anderen hebben hier gespeeld. Bekijk de lijst en ontdek of jouw favoriet ooit het podium heeft betreden! Klik voorzichtig twee maal op de lijst om deze te vergrote. Wat me extra aansprak, is dat zelfs Rod McKuen hier heeft opgetreden.

ONE

Ik ging naar de musical ONE in Aalsmeer omdat Peter Lusse meedeed en ik hem al een tijd kende. Het decor deed me echt denken aan die grote Franse spektakel  musicals, zo indrukwekkend met al die ledschermen om je heen, je zat meteen in het verhaal. Toen de show begon, kwam er een vlaag van wind door de zaal. Dat effect werd later niet meer herhaald, wat jammer was het deed echt iets met de sfeer!

De musical had verder indrukwekkende effecten, en een energieke cast die bijna breakdancing over het toneel snelden, maar het verhaal? Tja, daar was niet veel aan vast te knopen en het einde was erg teleurstellend. Maar goed, ik ging later nog een keer omdat vrienden van me, Robbert Besselaar en Danny Nooy, de rollen overnamen en ik ze graag wilde zien. Voor de voorstelling raakte ik aan de praat met een dame die daar was omdat haar zoon die avond voor het eerst de hoofdrol speelde, die hij overnam van Soy Kroon. Ik vertelde haar dat ik een fan was van haar zoon, Yoran de Bont. Even later kwam er een vriend bij ons staan en die dame wilde me aan hem voorstellen maar hij zei:
"Dat hoeft niet, dit is een levende legende." Ik heb me echt doodgelachen van binnen!

Margreet Dolman

Dus, ik ontving een uitnodiging voor de uitreiking van de eerste LP van Margreet Dolman. Wat een geweldige ervaring! Samen met een vriend ging ik naar de studio van STAD Radio Amsterdam, maar eerst besloten we iets te eten. We stopten bij een Chinees restaurant naast het Concertgebouw, en laten we zeggen: het eten was niet echt om over naar huis te schrijven. Toen de rekening kwam, zei de ober: ‘Tot ziens’. Ik vroeg hem: ‘Hoezo ga je ergens anders werken?’ Eenmaal aangekomen bij de studio zagen ik twee dozen met LP's klaarstaan om aan de gasten uitgereikt te worden. Uit ervaring wist ik dat elke doos 25 LP's bevatte. Toen Jeroen Krabbé het eerste exemplaar aan Margreet Dolman overhandigde, zei ik tegen mijn vriend: ‘Laten we gaan’. Hij vroeg: ‘Waarom?’ Ik antwoordde: ‘Er zijn maar 50 LP's en ik zie hier meer dan 100 mensen!’ Bij de uitgang kregen we beide een LP. Later, toen ik Jeroen Krabbé in de talkshow ontving, leek hij zich niets meer van de uitreiking te herinneren.

Groningen

Ik heb met veel plezier vaak opgetreden in Groningen, bij Joop van der Ploeg in zijn bar 'El Rubio' en in 'Tram 13'.
Het was een vrijwel jaarlijks uitje voor mij, omdat Joop altijd een slaapplaats voor me regelde.
Van Tram 13 herinner ik me nog goed dat ik succes had en om een toegift werd gevraagd. Hoewel ik geen voorbereide toegift had, zong ik a cappella een nummer van Cole Porter: I Loved Him (But He Didn't Love Me).
Joop was voor mij een van de vriendelijkste bar eigenaren met het leukste personeel. Het spijt mij te lezen dat de zaak stopt. Maar ja niets is eeuwig. Het parkeren was daar altijd een probleem en ik heb zelfs een keer een parkeerbon gehad omdat je daar niet mocht staan. Maar anders was het 500 meter lopen met tassen en koffers. In de zomer van 1977 kreeg ik opnieuw de kans om op te treden bij Joop in ‘El Rubio’. Aangezien ik nog geen auto had, reisde ik met de trein, volledig bepakt, naar het noorden. In Arnhem moesten alle passagiers uitstappen en overstappen op bussen richting Groningen, maar niemand gaf ons uitleg over de reden. Tijdens de rit naar Groningen zagen we een stilstaande trein, wat de meeste mensen in de bus deed vermoeden dat er een storing was. Gedwee vervolgden we onze reis naar Groningen. Pas de volgende dag, toen ik het journaal volgde, realiseerde ik me dat wat ik van een afstand had gezien, een kaping was geweest.

Mandy Patinkin

Tijdens mijn verblijf bij vrienden in een buitenwijk van Londen, genoten ik van een broodje in het centrum. Terwijl ik een krant doorbladerde, ontdekte ik tot mijn grote verrassing dat Mandy Patinkin* die week het podium zou betreden. Na wat speurwerk kwam ik erachter dat zijn optreden plaatsvond in een klein, zeshoekig theater bijna om de hoek van mijn logeeradres. Hoewel het populaire optreden volledig was uitverkocht, had ik geluk: ik had mijn perskaart van MV/S Radio bij me. Ik wist de kassa ervan te overtuigen dat ik echt naar binnen moest, en uiteindelijk kreeg ik toegang. Dat resulteerde in een onvergetelijk optreden van een ware meester, die met alleen een piano en zonder microfoon een masterclass gaf in de kunst van het optreden. Nadien nooit meer een optreden gezien dat zoveel indruk op mij maakte.

*Hij is bekend van de film YENTL, waarin hij samen met Barbra Streisand speelde.
Hij maakte zijn Broadway-debuut in de musical EVITA, naast Patti LuPone, en speelde de hoofdrol in SUNDAY IN THE PARK WITH GEORGE.

Meer TV en vals zijn

Ik werd ooit gebeld door Veronica met de vraag of ik interesse had in een travestie verkiezing op TV. Ik dacht ze willen mij in de jury maar de bedoeling was dat ik mee zou doen als kandidaat. Ik zei dat ik daar niet aan mee wilde doen omdat ik al een redelijk succesvolle carrière had en ze dan voor de soundmix show Lee Towers moesten bellen. Toen de show eenmaal op TV was zat Nickie Nicole in de jury, omdat mij soms werd verweten vals te zijn viel mij het volgende op: een van de deelnemers (in travestie) zong een aria uit de opera "Carmen" en als door een jongen gezongen was dat goed, Nickie vroeg na de zang of deze deelnemer zijn rok wilde optillen, hij stond op grote herenschoenen, dat is dus een valse opmerking. Toen deze kandidaat de finale had bereikt stond hij op hakken met de gedachte dat gebeurd mij geen tweede keer.
De presentator was Robert ten Brink 

Ik heb altijd getracht mijn opmerkingen zodanig te formuleren dat de betrokken persoon in staat is om er zelf om te lachen. Deze benadering is zowel scherpzinnig als oprecht.

Zo werd ik benaderd door een andere zender voor een quiz getiteld 'De 64 duizend gulden vraag'. Zoals gebruikelijk had ik het weer verkeerd begrepen, ik had het idee dat het zou gaan om vragen te ontwikkelen over musicals. Tot mijn verrassing bleek het wederom om een deelname te gaan. Nogmaals besloot ik af te haken, en achteraf gezien was dat misschien een domme keuze. Ik had gemakkelijk kunnen winnen; de eerste deelnemer had namelijk als specialiteit Marilyn Monroe en ik kende alle antwoorden. Een leuk moment was toen ik naar de studio ging voor het gesprek. In de gang kwam ik Guus Verstraete jr. tegen, met wie ik ooit op school had gezeten. Terwijl ik met hem in gesprek was, bleef het meisje dat me naar de afspraak zou brengen netjes op afstand staan, omdat ze niet wilde tussenkomen in de conversatie die ik had met de grote 
Guus Verstraete jr.

Talkshow weigeringen

Bij het terugkijken op de talloze talkshows die ik heb mogen presenteren, realiseer ik me dat ik weinig weigeringen heb ontvangen. Het is eigenlijk opmerkelijk dat bijna iedereen die ik benaderde, instemde. Twee van de weinigen die 'nee' zeiden, waren Simon Carmiggelt en Leen Jongewaard. Simon zei met zijn karakteristieke humor: "Beste meneer, als ik op dit soort verzoeken in moet gaan, moet ik 150 jaar oud worden." Leen, die destijds in een pand naast de Gaiety woonde, waar ik mijn talkshows organiseerde, had na twee uur praten en lachen te zeggen: "Ach, lieve jongen, wat heb ik eigenlijk te vertellen?"      Jules Deelder (via management) "hij doet niet mee aan dit soort onzin", Peter Koelewijn was ook een van de weinige die geen interesse had.

AT5

Op de Amsterdamse TV zender AT5 heb ik vaak mogen optreden. Een bijzonder moment was een interview met Jeroen Kramer in een tram, samen met Dolly Bellefleur en Dolly Dolfijn, ter promotie van ons programma in het Plein Theater: 'Dames om te smullen'. Daarnaast had ik het voorrecht om in een oudejaarsuitzending vanuit het Lido te zingen, met de titel 'Dit is mijn lijf' (een tekst van Frans Mulder). Deze show stond boordevol talent, met onder anderen Jacques Herb en Jérôme Reehuis. Ik voelde me zeer vereerd, vooral omdat Dieuwertje Blok de presentatie verzorgde. Op dezelfde zender heb ik meerdere keren de kans gekregen om te koken met Joop Braakhekke. Enkele proefprogramma's, waaronder een interview tussen twee mensen die elkaar totaal niet kenden maar beide redelijk bekende figuren in de stad zijn of waren, zijn nooit uitgezonden.

Nacht TV

Ik ben een paar keer in de nachtuitzendingen van Christine van der Horst geweest in het programma Veronica Call TV.
Na enkele keren vond ik het echter genoeg. Ik kreeg geen gelegenheid voor een soundcheck, en er werden spellen gespeeld waarbij het publiek de kans kreeg om een zak met geld te winnen, rijskosten werden niet vergoed maar in plaats daarvan ontving ik een flesje wijn, maar ik drink geen wijn; dat heb ik nooit gedaan. Toch gaf ik altijd gehoor aan de uitnodigingen van Wim Rijken. Wanneer ik hem vroeg, kwam hij ook altijd naar mijn talkshow. Een keer, toen ik last had van een gezichtsparese en dus niet kon optreden, nam hij mijn plek in en zong hij een half uur lang. Van die TV uitzendingen heb ik volgens mij nog wel video's, maar helaas geen foto's.

Herkenning

Op een keer ging ik met een kennis naar een optreden ik was in burger. Voor de show, stopten we bij een bar voor een paar drankjes. Toen de barkeeper de drankjes voor me neerzette en ik klaar was om te betalen, zei hij: "Nee, mevrouw Bowles, u hoeft niet te betalen" Het was een bar waar ik nog nooit eerder was geweest en herkende ook die barkeeper niet.. Zelfs op de Albert Cuypmarkt, vlakbij mijn huis, werd ik herkend door een marktkoopman die luidkeels 'He Sally' riep, terwijl ik niet in travestie was.

Vergeten

Tot mijn verbazing ontdekte ik deze twee posters: 'Dames om te smullen'. Door het succes van onze voorstelling in het Pleintheater in Amsterdam, hadden we besloten een korte tournee door Nederland te organiseren. Deze tournee sloot af met een speciale nachtvoorstelling in De Kleine Komedie in Amsterdam. De 'Bonte Gouwzee informatieavond' was helemaal uit mijn geheugen gewist, en ik viel bijna van mijn stoel bij het zien van de namen die ik daar presenteerde.

Duo's

Ik heb het voorrecht gehad om samen te werken met veel geweldige 'Dames'. Een van de meest boeiende en inspirerende collega's was Claudette Ball, vooral omdat we beiden 'live' werkten. Onze samenwerking was een bron van inspiratie en creëerde een unieke dynamiek. In de loop der jaren hebben we samen veel meegemaakt. Een herinnering die me altijd zal bijblijven, is die keer in Eindhoven. Claudette zei vlak voor het optreden: "Eigenlijk is iedereen biseksueel, want de Bijbel zegt ‘Eert uw vader en uw moeder" We stonden klaar om te beginnen, maar van het lachen kon ik geen geluid meer produceren. Toen we eenmaal op het podium stonden, hingen er twee microfoons van een oude Philips cassette recorder – het was echt een rampen situatie! Een van de meest memorabele optredens vonden we plaats in Uithoorn. Onderweg had ik per ongeluk een duif geraakt; ik was de rest van de avond doodziek van schrik. Gelukkig vloog de duif weg, dus het ging goed. Vervolgens konden we de locatie waar we moesten optreden niet vinden. We vroegen een voorbijganger om hulp, en hij legde precies uit waar we naartoe moesten. Hij merkte bovendien glimlachend op: "Zelf kom ik er nooit!" Een ander leuk moment was ons optreden voor Groningse studenten die al dronken waren vóór dat wij begonnen. We hadden gepland om een halfuurtje te spelen. Tijdens het eerste nummer raakte er een hak los van Claudette en gooide een student champagne in de hak om het op te drinken. Na het eerste nummer kwam de presentator om de volgende act aan te kondigen. We werden naar een andere kamer begeleid, waar we onze betaling ontvingen en de penningmeester ons vertelde dat ons optreden fantastisch was. Hij had niets gezien. Op een avond in Utrecht verzorgden we een optreden. Plotseling stond er een meisje op uit het publiek. Toen ik vroeg wat ze ging doen, antwoordde ze: "Even naar het toilet." Ik zei: "Oké, dan wachten wij wel even." We hielden een paar minuten op met praten. Tijdens het optreden vroegen enkele mensen ons of we een 'Rose nummer' hadden. Ik besloot de muziek van "The Pink Panther" op te zetten, en Claudette en ik maakten een stom dansje. Hilariteit alom. Tijdens onze vier maanden in Theater De Suikerhof in Amsterdam, traden pianist Frank Verkerk, Claudette Ball en ik op, en elke maandag mochten we een bijzondere gast verwelkomen. Onder die gasten bevonden zich o.a. Heddy Lester, Frank Affolter, Gerrie van der Klei, Erik Brey, Eric Beekes, Imca Marina, Hannie Kroeze, Mieke Bos, Just Meyer, Marjan Berk, Dorine van der Klei, Marjolein Sligte, Dorien Mijksenaar en Erna Sassen. Het was een periode vol plezier en mooie herinneringen.

Luchtballon

In 2014 won ik een luchtballonvaart door een slogan in te zenden voor de EO. Geen idee meer wat die slogan was.
Het was stil en vroeg in de ochtend, rond drie uur, toen ik de lange rit naar Laren, Gelderland, begon, waar de vaart zou starten. Normaal gesproken heb ik veel last van hoogtevrees, maar zodra we de lucht in gingen, vervloog mijn angst als sneeuw voor de zon. Aan boord was een verslaggeefster van de EO, die interviews afnam. Het uitzicht was fenomenaal, en de culinaire verwennerij die we onderweg kregen, was van uitzonderlijke klasse.

The Beatles

Toen The Beatles hun eerste platen uitbrachten, vond ik het een heleboel herrie. Tot ik op een avond in bed lag, mijn transistorradio tegen mijn oor drukte en een lied hoorde uit een musical 'Till There Was You' uit THE MUSIC MAN.
Nieuwsgierig luisterde ik naar de afkondiging en toen ontdekte ik dat het Paul McCartney van The Beatles was. Vanaf dat moment was er een nieuwe liefde geboren en ben ik een grote fan van The Beatles geworden. Helaas is het bij deze enkele song uit 'n musical gebleven. Er zijn talloze artiesten die nummers van The Beatles hebben gecoverd, maar voor mij steekt Keeley Smith met haar uitvoeringen op het album 'The John Lennon en Paul McCartney Songbook' boven de rest uit. Toen de mogelijkheid om zelf CD's te branden ontstond, was dit de eerste LP die ik digitaal omzette.

Doris Day

De eerste stem die ik telkens weer op de radio herkende, was die van Doris Day. Jaren later zag ik op televisie de film
LOVE ME OR LEAVE ME. Tot dat moment kenden ik haar vooral van komedies, vaak samen met Rock Hudson; haar dramatische rollen waren voor mij onbekend. Deze film wekte mijn interesse, en al snel had ik de DVD in huis. Dit markeerde het begin van mijn verzameling, die inmiddels is uitgegroeid tot haar complete filmografie.
In de film THE MAN WHO KNEW TOO MUCH vertolkt ze een van haar meest iconische nummers: 'Que Sera Sera'.
Uit de musicalfilm CALAMITY JANE komt het prachtige nummer 'Secret Love'.

Theater debuut

Mijn theater debuut was op het toneel van Carré.
Het was donderdag 22 april 1954, en ik was zes jaar oud. In Carré trad de destijds beroemde illusionist Kalanag † op. Een van zijn indrukwekkende trucs was het vragen aan iemand uit het publiek om hun horloge af te geven. Hij sloeg het horloge vervolgens kapot, maar wist het later, onbeschadigd, tevoorschijn te halen uit een doosje dat boven het podium hing.
Ik was samen met mijn ouders naar deze show geweest en bleef maar aandringen om nog een keer te gaan, dit keer met mijn vaders horloge. Uiteindelijk gaf hij toe, en omdat ik de show al eerder had gezien, wist ik precies wanneer deze act zou komen. Dus stond ik al klaar bij de trap naar het toneel. Maar waarom wilde ik dat zo graag? Na afloop van de act kreeg de 'man' uit het publiek een Polaroidfoto – een nieuw en onbekend fenomeen in Nederland. Die wilde ik absoluut hebben.

Als kind woonde ik op de Nieuw Achtergracht en het Koninklijk Theater Carré was echt mijn go-to spot na school, vooral als er een circus geweest was. Die leeuwen stonden meestal buiten en ik kon gewoon niet stoppen met kijken! Vaak slenterde ik rond de kleedkamers, hopend wat handtekeningen te scoren, vooral tijdens 'My Fair Lady' met Wim Sonneveld. Uiteindelijk had ik twee programma-boekjes vol handtekeningen verzameld, die ik met superveel trots aan twee fans gaf. Oh, die tijden! Geen portier in zicht en de kleedkamers waren gewoon open. Wat een andere wereld!

Jaren later, terwijl ik als derde van links optrad in een travestie show in Carré, werd er uit mijn kleedkamer Fl 200,= gestolen wat een enorme som voor mij was toen.

Laatste optreden op toneel.

Het is hoogst waarschijnlijk mijn laatste optreden op een podium tijdens de geweldige, amusante voorstelling FIASCO! in januari 2026, in het DeLaMar Theater.

Speciale dank aan Anne-Rose Bantzinger voor de foto's.

Vakanties

In de afgelopen jaren heb ik de kans gehad om op verschillende verre reizen te gaan. Zo bezocht ik meerdere keren New York*, maar ook Bangkok, Singapore, Joâo Pessoa (Brasil), India (diverse steden), Lissabon, Tirana en Londen. New York voor onvergetelijke musicals, Bangkok voor de beste shopping en fascinerende bezienswaardigheden, Londen ook voor musicals.

TIRANA is een stad waar ik nog nooit was geweest, en het leek me een prachtige bestemming. Bij aankomst op het vliegveld nam ik een taxi naar mijn hotel. Of het nu een vergissing of opzet was, de chauffeur zette me af op een donkere straat, ver van het centrum. Op dat moment was ik blij dat ik vooraf verschillende telefoonnummers van lokale bedrijven in Albanië had opgeslagen. Uiteindelijk vond ik iemand aan de lijn die niet al te goed Engels sprak. Na een tijdje kwam er een andere taxi om me op te halen. Het was inmiddels ver na middernacht. Bij de balie van het hotel lag er een briefje met de sleutel van mijn kamer. Het was een klein, maar net en gastvrij familiehotel. Opmerkelijk was dat ik op TV de finale van het San Remo Songfestival kon zien. Tijdens mijn verblijf heb ik heerlijk gegeten, zelfs in wat ik denk dat het kleinste restaurant ter wereld was. Je kreeg het gevoel bij iemand thuis te eten. De kabelbaan naar de grote berg vlak bij de stad was bijzonder interessant en bood een adembenemend uitzicht over de hele stad. Ook bezocht ik een spionagemuseum, waar ik het gevoel kreeg dat ik werd bespied door een man die me vanuit elke kamer scherp in de gaten hield. De invloed van het communisme was nog steeds voelbaar in de stad. Al met al was mijn eerste ervaring in Tirana onvergetelijk. Ik had gepland een opera te bezoeken die in de krant werd aangekondigd. Toen ik echter aankwam bij het grote theater op het uitgestrekte plein, ontdekte ik tot mijn teleurstelling dat de voorstelling zonder enige aankondiging was geannuleerd. Al met al was mijn eerste ervaring in Tirana onvergetelijk.

* zie de pagina: diverse pagina's/musicals en theater bezoek

LISSABON, door de betoverende muziek van Maria de Fatima, was ik geïnspireerd naar Portugal te gaan. Vol enthousiasme nam ik de sprong en besloot ik naar deze prachtige stad te reizen. Als toerist is het echter essentieel om goed je goed in te lezen over de kosten. Ik heb dit helaas niet gedaan en werd flink opgelicht door de taxi van het vliegveld naar mijn hotel; ik betaalde zeker vijf keer meer dan nodig. Zorg ervoor dat je dit soort situaties voorkomt! Op de eerste avond besloot ik even een stukje te wandelen. Wat kon dat kwaad? Dus verliet ik het hotel en liep naar de oversteekplaats. Zonder op te letten botste ik tegen een man en een jongere jongen aan. Ik excuseerde me en kon het niet laten om tegen de jongste te zeggen: “Wow, wat ben jij knap!” Dit leidde tot een glimlach en wat gelach. Ze vroegen me om iets te gaan drinken. Tijdens het gesprek vertelde ik enthousiast dat ik een fan was van Simone de Oliveira*. Tot mijn verrassing zei de oudste dat hij haar persoonlijk kende; hij bleek acteur in TV Soaps te zijn! Hij vertelde dat ze de dag ervoor een afscheidsconcert had gegeven. Ik was teleurgesteld, maar als troost namen ze me mee naar haar café, waar ik aan haar tafeltje mocht plaatsnemen. Vervolgens maakten we een kroegentocht, waarbij de oudste in iedere kroeg als een oude bekende werd verwelkomd. Uiteindelijk eindigden we in een travestie club, waar we als souvenir een foto moesten maken. Op een van de volgende dagen ging ik naar het theater en zag een bijzondere Portugese versie van 'THE LITTLE MERMAID'. Bij de ouverture kon ik mijn lachen niet inhouden, want het was muziek uit South Pacific!

* Simone de Olivera vertegenwoordigde Portugal in 1965 & 1969 op het Eurovisie Songfestival en zo werd ik fan.

THAILAND Bangkok waar ik meerdere keren ben geweest en heb ook eens Pamela Teves en haar man Wanchai in Chiang Mai bezocht, waar ze een prachtig bungalowpark runnen. Bij elke reis naar Bangkok verbleef ik in een ander hotel. Mijn eerste accommodatie lag ver weg van waar ik wilde zijn; telkens moest ik enkele kilometers per taxi afleggen en daarna de MRT metro nemen. Het hotel zelf was fantastisch en zeer modern, maar de afstand was simpelweg te groot. Het bevond zich in de wijk Bang Raki. Op een dag ontmoette ik Henk Dikmoet, een Nederlandse musical acteur die daar ook was, en mij waardevolle tips gaf over de beste wijken om een hotel te boeken. Bij mijn volgende bezoeken aan Bangkok volgde ik zijn advies en verbleef ik in de wijk Bang Rak. Een nabijgelegen hotel had zelfs een directe aansluiting op de BTS Skytrain. Tijdens het bezoek aan de beroemde Mahanakhon Tower zijn Ai foto's gemaakt. In het echt zal ik nooit van mijn leven op een glazen dak gaan staan. In Shopping Mall Terminal21 staat een van de langste roltrappen die ik ooit in een Mall zag.
Als je de kans krijgt om Nederland te verlaten, waar zou je dan het liefst gaan wonen? Ik zou kiezen voor Bangkok.

Vriendinnetje

Op de kleuterschool ontmoette ik Gonnie Baars, en al snel werd zij mijn beste vriendin. Toen onze juf ging trouwen met een banketbakker, kreeg ik als haar favoriete leerling de kans om zeven jongens uit te nodigen om een erehaag van de school te vormen. Ik koos meteen voor Gonnie, maar dat mocht niet omdat ze een meisje was. Ik zei: "Dan doe ik het niet!" Uiteindelijk stonden er dus zeven jongens en één meisje in de erehaag! Ook op de lagere school bleef Gonnie mijn vriendin. Toen onze juf daarvan hoorde, zei ze: "Als jullie ooit trouwen, krijgen jullie van mij een kop en schotel." Dat maakte de situatie alleen maar grappiger! Later verwierf ze als zangeres populariteit met de hit "Alle leuke jongens willen vrijen."
Op de klassenfoto is zij Hartenvrouw en ik Prins in pofbroek.

La Cage Aux Folles

De eerste try-out van de Nederlandse versie met Jacco van Renesse en Fred Butter vond plaats in Velsen. De directeur van het theater, die mij kende, vroeg of ik jongens kon regelen die als programmaverkoopsters wilden werken. Dit was het resultaat. Toen ik samen met Dolly Bellefleur en de winnares van de eerste travestieverkiezing op Nederlandse TV, Miss Céline, werd gevraagd om de Amsterdamse première van LA CAGE AUX FOLLES  in Carré bij te wonen, vond ik het een geweldig idee. Ik besloot iets mee te nemen, omdat ik niet met mijn make-up de hele avond in de zaal wilde gaan zitten was dit het resultaat. Toen ik later in Bangkok Henk Dikmoet ontmoette, vertelde hij me dat hij zijn applaus aan mij te danken had. Ik was hier volkomen onbekend mee. Hij legde uit dat tijdens die eerste try-out, hij samen met 'Jaqueline' opkwam en ik hem na afloop had verteld dat zijn rol op Broadway een 'feature' rol was en dat hij daardoor alleen op het podium zou moeten verschijnen. Hij heeft dit aangekaart, en vanaf dag twee kwam hij solo op. Volgens hem was dit te danken aan die opmerking van mij, maar eerlijk gezegd weet ik daar niets meer van. In de tweede verie met Jon van Eerd zag ik twee opmerkelijke details 1. Op de kaptafel van Albin/Zaza stond een foto van Claudette Ball.
2. als de huiskamer verbouwd moet worden voor het bezoek van de ouders van Anne hangt er een groot portret van een non       dat een filmfoto van Jeanette MacDonald is.

Timi Yuro † & Caterina Valente †

Het was een bijzonder moment toen John Bruce mij vroeg om voorgesteld te worden aan Caterina Valente, die zou optreden in de Willem Ruys TV Show. Ik nam de trein naar Bussum en terwijl ik naar Het Spant liep, viel mijn oog op een platenwinkel. Natuurlijk kon ik het niet laten om naar binnen te gaan, waar ik de nieuwste LP van Timi Yuro ontdekte. Bij Het Spant vond ondertussen de repetitie plaats. Plotseling kwam Timi Yuro het podium op. Het bleek dat The Pointer Sisters vastzaten in Londen, waardoor er snel naar een vervangende ster in Nederland werd gezocht – en Timi was de gelukkige. Na de repetitie zou ik de artiestenfoyer bezoeken om Caterina Valente te ontmoeten. Maar in de gang van de kleedkamers zag ik ineens Timi zitten. Ik besloot met haar te praten en vroeg of ze mijn LP wilde signeren. Ze was verrast toen ik zei dat ik Robert heet, precies zoals haar man. Na de show sprak ik met John, Willem en een enigszins afstandelijk ogende Caterina. Al snel bleek dat ze heel vriendelijk was – Caterina was immers mijn grote jeugdidool.

Liza Minnelli

Daar was die ene keer dat ik de handtekening van Liza Minnelli kreeg. Terwijl ik naar een radioprogramma zat te luisteren, kwam er ineens een vraag over Liza Minnelli voorbij. Ik had het antwoord al ingestuurd voordat de vraag helemaal was gesteld en won uiteindelijk twee vrijkaartjes voor haar show in Antwerpen. Ik belde iedereen op, maar niemand kon of wilde gaan, dus stapte ik alleen in de auto richting Antwerpen. Na het parkeren besloot ik even over de Keyserlei te wandelen. Terwijl ik van het station naar de Keyserlei overstak, zag ik een limousine dwars over het voetpad staan. Toen ik erlangs liep, wilde ik me omdraaien om de chauffeur te berispen voor zijn slechte parkeren. Maar toen ik het raampje van de passagierszijde zag opengaan, herkende ik Liza daar! Natuurlijk vroeg ik om haar handtekening, en zei na haar begroeting: "Wat zie jij er goed uit!" Waarop zij terugzei: "Jij ook." Ik kon niet anders dan antwoorden: "Ja, dat wist ik".

Dit zou de vierde keer zijn dat ik Liza 'live' zou zien: twee keer in New York tijdens de musical 'The Act' en eenmaal tijdens haar optreden in het Koninklijk Theater Carré in Amsterdam. Ook Vera Mann was aanwezig bij het concert, en ik had het plezier haar kort te spreken voor de aanvang. Tijdens het optreden werd duidelijk dat Liza nog niet volledig hersteld was van haar aandoening (parese van Bell?), waardoor niet alles even zuiver klonk en haar tekst soms moeilijk te verstaan was. Desondanks stond er voor en na de pauze een echte powerhouse op het podium die het publiek volledig overweldigde met haar talent.
Het was een van nooit te vergeten optredens van deze diva. 

Willem Nijholt †

Na Willem's bezoek aan mijn talkshow ontstond er een bijzondere vriendschap. We gingen af en toe samen uit eten met Ben, en ik had de kans om veel van zijn voorstellingen bij te wonen. Een hoogtepunt voor mij was mijn bezoek aan 'De Verbroken Code', die ik samen met Carol van Herwijnen bezocht waarin ik onder anderen een zeer jonge Joep Onderdelinden zag optreden in het Nieuwe de la Mar. Later sprak ik met Willem over waarom we niet achter waren gekomen na de voorstelling. Ik legde uit dat we beiden de magie niet wilden verbreken. Carol en ik waren zo onder de indruk van zijn vertolking van Alan Turing dat we het ons niet konden voorstellen om Willem Nijholt afgeschminkt te zien; dat zou de betovering hebben verstoord. 

Anna Moffo †

Deze beroemde operaster trad op in het Concertgebouw in Amsterdam. Uiteraard wilde ik daar graag bij zijn, en dat is me gelukt. Hoewel ik niet veel verstand heb van opera, hoorde ik dat haar stem niet meer zo klonk als ik gewend was van de platen. Na de voorstelling ging ik naar boven voor een handtekening. Ik had een EP bij me waarop zij Gershwin op een jazzy manier zingt. Tijdens het tekenen merkte ze op, met een gezellige maar strenge toon: "Hoe kom je daar aan?
Dit is een jeugdzonde.'' En samen lachten we daarom. Wat me ook opviel, was dat ze veel kleiner was dan ik had gedacht. Bijna wekelijks geniet ik van een operaopname van haar via mijn geluidsinstallatie. Na een langdurige zoektocht heb ik eindelijk de opname van Opera 'LA BOHÈME' gevonden, waarin Maria Callas en Anna Moffo samen schitteren.  

Concertgebouw

In het Concertgebouw heb ik talloze artiesten mogen zien en vooral horen, waaronder Danny Kaye, (Die het concertgebouw orkest "Aan de Amsterdamse grachten" liet spelen als toegift), Jasperina de Jong, Diana Ross, Neil Diamond, Rod McKuen, Willeke Alberti, Timi Yuro, en Andy Williams. Daarnaast genoot ik van de optredens van Willem Nijholt (als gast van Marijn Brouwer}, en de gebroeders Lucas en Arthur Jussen. Ook Don McLean, ("Vincent'), Anita Kerr, Jim Reeves, Chet Atkins, Charles Aznavour, Tom Jones, Ludique, en Liberace (natuurlijk samen met mijn moeder), Maria de Fatima maakten een diepe indruk.
Tijdens het optreden van Don McLean waar volop werd geblowd, hing er een bijna hallucinante sfeer in de lucht, versterkt door het feit dat hij solo optrad met slechts zijn gitaar, zonder verdere begeleiding. Bovendien had ik de kans om na het concert zijn handtekening te bemachtigen.

Bij het optreden van Diana Ross stond ik als verkopen van de Bijenkorf haar LP's te verkopen.

En ik wil niet vergeten te vermelden dat ik vele prachtige klassieke concerten heb bijgewoond. Waaronder de mooiste uitvoering van 'Rhapsody in Blue' van George Gershwin die ik ooit gehoord heb. Mijn excuses aan de artiesten die ik niet heb genoemd maar wel heb bewonderd. 

Als je de film "Bloed, Zweet en Tranen" hebt gezien, dan kun je me als figurant spotten in de scène in het Concertgebouw.  

Jack Lemmon †

Ik was met Henk in New York, en na een musical - ik weet echt niet meer welke - liepen we nog even naar een deli voor een tuna sandwich. Terwijl we overstaken, liepen we tegen iemand aan die "sorry" zei en snel doorging. Het bleek Jack Lemmon te zijn! Een gemiste kans voor een praatje en een handtekening.

Hotels

Ik vergeet nooit de keer dat ik een Rolls Roys heb bestuurd. Ik was nacht receptionist in het Okura Hotel en de gasten wilde niet dat de portier hun auto zou verplaatsen dus werden mij de sleutels gegeven en ik niets vermoedend naar buiten blijkt daar een Rolls Roys te staan. Ik twijfelde sterk, stukje rijden of meteen de ondergrondse parkeergarage in. Ik koos voor de garage na jaren nog steeds spijt van. De vele beroemde gasten die in het Okura sliepen en vooral aardig waren zijn niet te tellen maar voor mij hebben deze de meeste indruk gemaakt, Neil Diamond, Nana Mouskouri, (Na een optreden had ze trek in iets te eten, dus zocht ze het hotel dat 24-uurs roomservice zei te bieden. Helaas was alles wat eetbaar was achter slot en grendel opgeborgen, en ik had geen sleutel. Gedreven om haar tevreden te stellen, besloot ik een glazen kastje in te slaan om een kaasplankje te bemachtigen. Ze was enorm dankbaar voor mijn gebaar.) Julien Clerc (waar alle dames van de receptie gek op waren, hij was dan ook uitzonderlijk charmant), Cathy Berberian, Rudolf Nurejev (Over spelling van zijn naam zijn de meningen verdeeld) Justin Hayward (The Moody Blues) Jonathan King (Everyone's Gone to the Moon) die mij een LP met eigen opnamen stuurde en ook vele beroemdheden die feesten of presentaties meemaakte in het hotel.

Tijdens mijn tijd als receptionist in het Arthur Frommer Hotel, dat aanzienlijk kleiner was dan het Okura, had ik het voorrecht om Toets Thielemans te ontmoeten, een van de vriendelijkste mensen die ik ooit ben tegengekomen.

Rod McKuen †

Toen ik ongeveer 17 jaar oud was, had ik samen met een paar vrienden een soort platenclubje. Op zondagmiddag luisterden we naar onze nieuwste aanwinsten. Op een gegeven moment had een van ons een LP van Rod McKuen gekocht. Toen het nummer "If You Go Away" begon te spelen, was ik meteen verkocht. Nooit eerder had ik een uitvoering gehoord die zo diep in mijn ziel doordrong. Vanaf dat moment was ik een fan, en in de loop der jaren heb ik mijn verzameling uitgebreid tot minstens 100 LP's, talloze CD's en zelfs enkele van zijn boeken. Toen we hoorden dat Rod McKuen zou optreden in de Royal Albert Hall in Londen, gingen we met z'n vieren met de boot naar het concert. Daar in Londen kochten we het singeltje "Soldiers Who Want To Be Heroes". Een van mijn vrienden draaide dat nummer in de bar waar hij als DJ werkte. Herman Stok leende het plaatje en speelde het op de radio, en zo kwam Rod McKuen in de Nederlandse hitparade belandde. Dit succes leidde ertoe dat hij naar Nederland kwam.

Op een nacht in de D.O.K. Kelder raakte ik aan de praat met een prachtige Amerikaanse soldaat. Plotseling viel mijn oog op een intrigerende man die voorbij liep. Ik vertelde de soldaat dat ik even weg moest en volgde de man. Toen ik bij de dansvloer aankwam, stond hij stil met een flesje bier in zijn hand. Op een ontspannen manier vroeg ik of hij nog een biertje wilde. Toen hoorde ik zijn onvergetelijke stem: het was Rod McKuen. We raakten in gesprek en ik vertelde hem dat ik een grote fan was. Hij beloofde me dat hij de volgende avond iets bijzonders voor me mee zou brengen—grammofoonplaten van zijn eigen label. Hij hield zijn belofte: de volgende avond ging ik met een vriend terug naar de D.O.K. en inderdaad, hij had een aantal LP's bij zich. Het werd een onvergetelijke avond voor mijn vriend en mij. Die Amerikaan heb ik nooit meer gezien.

Na onze kennismaking en de promotie van "Soldiers" in Nederland, nodigde Rod ons uit voor zijn volgende concert in de Royal Albert Hall, waarbij de kosten voor de vlucht en concertbezoek volledig gedekt werden. Wat bijzonder was, is dat een van ons vliegangst had en daardoor zijn we de eerste keer met de boot waren gegaan. Maar nu de vliegreis vergoed werd, leek die angst ineens verdwenen. Dit blijft een raadsel voor mij. Eenmaal aangekomen bij de Royal Albert Hall, vroeg Rod me of ik de show met een Walkman wilde opnemen, en dat heb ik gedaan.

De afbeelding van de platenhoes is een van de vele LP's die Rod voor ons had meegebracht.
Onderstaande foto's van Rod zijn gemaakt tijdens zijn optreden en in de kleedkamer van de Royal Albert Hall in Londen.

Abbey Road

In de zomer van 1966 werkte ik als tafel afruimer in het restaurant van het Stedelijk Museum in Amsterdam. Ik spaarde om voor het eerst alleen naar London te kunnen gaan. Op dat moment was ik een vrij aantrekkelijke jongeman in mijn late tienerjaren en vond in London al snel een leuke jongen met wie het geweldig klikte. Op een ochtend vertelde hij me dat er een pakketje voor mij klaar lag bij de E.M.I. Studios op Abbey Road, waar hij wél iets deed—ik heb nooit geweten wat. Bij de ingang, een klein stoepje op met ik geloof zeven treden, vond ik inderdaad een pakketje bij de portier. Het bevatte onder andere een LP van Timi Yuro, The Box Tops, Gene Pitney, The Righteous Brothers en 'Revolver' van de Beatles.

In 1969, met de release van de LP 'Abbey Road', besefte ik dat ik op heilige grond had gestaan: de trap die de Beatles naar de opnamestudio leidde, waar ze hun iconische muziek creëerden.

Tiny Tim †

Toen ik met collega 'Baby June' in New York was, bezochten we vaak platenzaken, met Colony op de hoek van Broadway als onze grote favoriet. Bij één van onze bezoekjes troffen wij Tiny Tim aan, en uiteraardkonden wij het niet laten om zijn handtekening te bemachtigen. (Hij is bekend van nummers zoals "Toptoe Throught the Tulips".) Helaas zijn bijna alle platenzaken uit Manhatten verdwenen, de laatste keer dat in daar was trof ik er een aan in de buurt van Radio City Music Hall. Alwaar ik tot mijn verbazing een Nederlandse LP aantrof. 

Barbara Cook †

Ik heb de ongelooflijke Barbara Cook twee keer mogen ontmoeten. De eerste maal tijdens haar optreden in het Koninklijk Theater Carré in Amsterdam, waar ik negen rozen meebracht voor Wally Harper †, haar pianist en Musical Director van onder andere de Broadway-musical '9'.
De tweede keer was in Den Bosch, waar ik stiekem een video-opname van het concert maakte.
Na de show kreeg ik de kans om handtekeningen te verzamelen. Barbara Cook was een warme en toegankelijke vrouw, met een stem die elk woord en elke komma glashelder tot leven bracht.

Haar uitvoering van "Losing My Mind" opgenomen tijdens de concertante versie van de musical 'Follies' zal voor altijd in mijn geheugen gegrift blijven, zelfs als ik op een onbewoond eiland beland. Ik kijk vaak naar de video-opname van dit concert.

Deze foto heb ik gemaakt na het optreden van Wally Harper en Barbara Cook in Carré. 

Craig Russell †

Als DJ in de Moonlight bar aan de Amstelstraat kreeg ik de kans om een optreden bij te wonen van de internationaal bekende Canadese travestieartiest Craig Russell in het Koninklijk Theater Carré. De volgende dag zouden er televisieopnamen plaatsvinden, maar dat wist ik op dat moment nog niet. Na afloop van de opnames ging Craig de stad in en belandde hij in de Moonlight bar. Ik wist niet precies hoe, maar ik moest en zou met hem praten. Uiteindelijk vroeg ik of hij zijn Duitse show, die kort daarvoor was opgenomen, al had gezien. Aangenaam verrast vertelde hij dat hij de show nog niet had bekeken. Dit bood mij de perfecte gelegenheid om hem uit te nodigen om mee naar huis te gaan. Vanaf dat moment groeide hij uit tot een echte vriend. Als hij niet optrad in Nederland logeerde hij vaak bij Henk en mij. Telkens weer verraste hij ons met de meest bijzondere cadeaus, zoals een Polaroid camera en een waardevol fotografisch boek over Marilyn Monroe.

De 'On Stage' foto is gemaakt in de afgebroken historische schouwburg van Rotterdam, waar ik de kans kreeg om naast het toneel plaats te nemen.

Johnny Mathis

Een van de artiesten die ik erg bewonder, is Johnny Mathis. The Voice of Romance. Ik had het voorrecht om hem drie keer live te zien: tweemaal in Londen en eenmaal in het prachtige Concertgebouw in Amsterdam. In Amsterdam trad als openingsact Ann Burton op, een internationaal erkende Nederlandse jazz-zangeres die in Japan met haar optredens volle stadions trok. Echter, in het Concertgebouw trad zij op voor een minder dan half volle zaal. Ik voelde de zenuwen opkomen, vermoedend dat Johnny Mathis misschien voor een bijna lege zaal zou staan. Tijdens de pauze wandelde ik door de gangen en merkte ik een grote menigte op die duidelijk niet geïnteresseerd was in Ann. Ze waren daar voornamelijk voor Johnny Mathis, wat resulteerde in een stampvol Concertgebouw.

De eerste keer dat ik zijn betoverende stem hoorde, was tijdens een bezoek aan de legendarische voetballer Co Prins van Ajax, die een verzameling LP's van deze zanger had. Het vuur van mijn passie voor zijn muziek brandde meteen, en enkele jaren geleden had ik eindelijk de kans om zijn complete discografie aan te schaffen. 

Af en toe luister ik met plezier naar al zijn 86 CD's achter elkaar.

Robert Long †

Toen ik Robert Long uitnodigde voor de talkshow, gaf hij aan dat ik iets terug moest doen. Ik had daar geen bezwaar tegen;
ik mocht meedoen in een van zijn TV-shows, samen met Alfred van den Heuvel en Hans van der Woude. We gingen de videoclip van Queen's 'I Want to Break Free' parodiëren op tekst en muziek van Robert zelf, gebaseerd op zijn nummer 'Kijk'. Het was een geweldige ervaring! De regisseur vertelde dat dit de eerste TV-show in HD was, al is deze nooit in HD uitgezonden.
Ik ben bijzonder trots op de kans die ik heb gehad om dit te doen. Voor zover ik weet, is het nooit op DVD uitgebracht.
Ik vroeg me af of ik een eigen krant mee mocht nemen. In de clip van Queen zit Brian May er n.l. met een krant in zijn handen bij.  Mijn grap was dat ik een programmaboekje van Robert Long en Leen Jongewaard had meegenomen, dat in feite ook een krant was. Deze clip staat op YouTube.

Televisie

Ik heb meerdere keren mogen schitteren op televisie, onder andere in het programma Maya, samen met Claudette Ball. Ook participeerde ik in de spelshow HINTS, waar ik samen met Adelheid Roosen, Hugo van Mondfrans en Coot van Doesburgh speelde. Tijdens de opnames stonden we tegenover Paul de Leeuw, die o.a. Joep Onderdelinden meebracht. Vaak begreep zijn team niet helemaal wat Paul van plan was, waardoor hij soms gefrustreerd raakte en begon te schelden. Dit leidde tot heel wat knippen in de opnamen bij de KRO, wat de sfeer af en toe verpestte.
Een andere bijzondere ervaring was een reclame voor Grolsch, waarin ook Joan Collins en Jeroen Krabbé te zien waren. Het was onvergetelijk om drie dagen te filmen voor een commercial die ook in de bioscoop te zien was. Bij Sonja mochten Claudette Ball, Frank Verkerk en ik onze show 'Thé Complet' promoten, die we opvoerden in De Suikerhof.
Voor een afstudeerproject van een regisseur kreeg ik de kans om een talkshow te organiseren. Voor deze gelegenheid nodigde ik Nelly Frijda en Olga Lowina uit, en tot mijn grote vreugde kwamen ze beiden! Ook onze pianist Frank Verkerk was van de partij.