De meeste van deze anekdotes & herinneringen stammen uit een tijd toen mobiele telefoons
nog niet bestonden, en het woord 'selfie' nog onbekend was.
Ik probeer deze pagina vaak aan te vullen.

Alle verhalen, namen en situaties op deze pagina zijn weergegeven zoals ik ze me herinner.

Klik op een foto om deze te vergroten.

Pippin

Koninklijktheater Carré heeft een mooie traditie van het jaarlijks brengen van een Broadway- of Westend-musical naar Amsterdam. Toen Pippin op de planning stond, ben ik maar liefst twee keer gaan kijken. Twee van de hoofdrollen werden namelijk vertolkt door Adrienne Barbeau (bekend van de serie Maude, waarin ze de dochter speelde van Bea Arthur in de titelrol) en John Rubinstein (de zoon van Arthur en speelde de hoofdrol van Pippin op Broadway). Bij mijn tweede bezoek nam ik mijn camera mee, maar helaas merkte ik toen dat ik geen fotograaf ben.

Ky Baldwin

Op 25 februari 2024 kwam mijn droom uit in de legendarische club The Bitter End. Sinds ik zijn video's op Facebook ontdekte, ben ik een grote fan van Ky Baldwin. Het was een ongelooflijk genoegen om hem live te zien optreden. Het was een gelukkige toevalligheid dat ik mijn reis naar New York al had geboekt, en toen ontdekte ik op zijn website dat hij ook eenmalig zou optreden in de stad. Ik hoopte stiekem dat ik op dat moment in New York zou zijn, en ik had geluk! In een buitenwijk van Manhattan ontdekte ik, na enig speurwerk, de club in een straat die voor Amerikaanse begrippen vrij smal is.
Net als bij alle theaters in New York moest ik buiten wachten.
Het is een algemeen gevoel: als je vroeg arriveert, heb je de beste plekken, zelfs als je gereserveerde kaartjes hebt! 
The Bitter End is een iconische locatie waar vele artiesten hun carrière zijn begonnen en die later wereldberoemd zijn geworden. De intieme setting maakt het de ideale plek voor opkomend talent om hun repertoire te presenteren.
Verschillende grootheden zoals Woody Allen, Bob Dylan, Patti La Belle, Bette Midler en vele anderen hebben hier gespeeld. Bekijk de lijst en ontdek of jouw favoriet ooit het podium heeft betreden!
Wat me extra aansprak, is dat zelfs Rod McKuen hier heeft opgetreden.

ONE

Ik ging naar de musical ONE in Aalsmeer omdat Peter Lusse meedeed en ik hem al een tijd kende. Het decor deed me echt denken aan die grote Franse spektakel  musicals, zo indrukwekkend met al die ledschermen om je heen, je zat meteen in het verhaal. Toen de show begon, kwam er een vlaag van wind door de zaal. Dat effect werd later niet meer herhaald, wat jammer was het deed echt iets met de sfeer!

De musical had indrukwekkende effecten, en een energieke cast die bijna breakdancing over het toneel snelden, maar het verhaal? Tja, daar was niet veel aan vast te knopen en het einde was erg teleurstellend. Maar goed, ik ging later nog een keer omdat vrienden van me, Robbert Besselaar en Danny Nooy, de rollen overnamen en ik ze graag wilde zien. Voor de voorstelling raakte ik aan de praat met een dame die daar was omdat haar zoon die avond voor het eerst de hoofdrol speelde, die hij overnam van Soy Kroon. Ik vertelde haar dat ik een fan was van haar zoon, Yoran de Bont. Even later kwam er een vriend bij ons staan en die dame wilde me aan hem voorstellen maar hij zei:
"Dat hoeft niet, dit is een levende legende." Ik heb me echt doodgelachen van binnen!

Margreet Dolman

Dus, ik ontving een uitnodiging voor de uitreiking van de eerste LP van Margreet Dolman. Wat een geweldige ervaring! Samen met een vriend ging ik naar de studio van STAD Radio Amsterdam, maar eerst besloten we iets te eten. We stopten bij een Chinees restaurant naast het Concertgebouw, en laten we zeggen: het eten was niet echt om over naar huis te schrijven. Toen de rekening kwam, zei de ober: ‘Tot ziens’. Ik vroeg hem: ‘Hoezo ga je ergens anders werken?’ Eenmaal aangekomen bij de studio zagen ik twee dozen met LP's klaarstaan om aan de gasten uitgereikt te worden. Uit ervaring wist ik dat elke doos 25 LP's bevatte. Toen Jeroen Krabbé het eerste exemplaar aan Margreet Dolman overhandigde, zei ik tegen mijn vriend: ‘Laten we gaan’. Hij vroeg: ‘Waarom?’ Ik antwoordde: ‘Er zijn maar 50 LP's en ik zie hier meer dan 100 mensen!’ Bij de uitgang kregen we beide een LP. Later, toen ik Jeroen Krabbé in de talkshow ontving, leek hij zich niets meer van de uitreiking te herinneren.

Groningen

Ik heb met veel plezier vaak opgetreden in Groningen, bij Joop van der Ploeg in zijn bar 'El Rubio' en in 'Tram 13'.
Het was een vrijwel jaarlijks uitje voor mij, omdat Joop altijd een slaapplaats voor me regelde.
Van Tram 13 herinner ik me nog goed dat ik succes had en om een toegift werd gevraagd. Hoewel ik geen voorbereide toegift had, zong ik a cappella een nummer van Cole Porter: I Loved Him (But He Didn't Love Me).
Joop was voor mij een van de vriendelijkste bar eigenaren met het leukste personeel. Het spijt mij te lezen dat de zaak stopt. Maar ja niets is eeuwig. Het parkeren was daar altijd een probleem en ik heb zelfs een keer een parkeerbon gehad omdat je daar niet mocht staan. Maar anders was het 500 meter lopen met tassen en koffers. In de zomer van 1977 kreeg ik opnieuw de kans om op te treden bij Joop in ‘El Rubio’. Aangezien ik nog geen auto had, reisde ik met de trein, volledig bepakt, naar het noorden. In Arnhem moesten alle passagiers uitstappen en overstappen op bussen richting Groningen, maar niemand gaf ons uitleg over de reden. Tijdens de rit naar Groningen zagen we een stilstaande trein, wat de meeste mensen in de bus deed vermoeden dat er een storing was. Gedwee vervolgden we onze reis naar Groningen. Pas de volgende dag, toen ik het journaal volgde, realiseerde ik me dat wat ik van een afstand had gezien, een kaping was geweest.

Mandy Patinkin

Tijdens mijn verblijf bij vrienden in een buitenwijk van Londen, genoten ik van een broodje in het centrum. Terwijl ik een krant doorbladerde, ontdekte ik tot mijn grote verrassing dat Mandy Patinkin* die week het podium zou betreden. Na wat speurwerk kwam ik erachter dat zijn optreden plaatsvond in een klein, zeshoekig theater bijna om de hoek van mijn logeeradres. Hoewel het populaire optreden volledig was uitverkocht, had ik geluk: ik had mijn perskaart van MV/S Radio bij me. Ik wist de kassa ervan te overtuigen dat ik echt naar binnen moest, en uiteindelijk kreeg ik toegang. Dat resulteerde in een onvergetelijk optreden van een ware meester, die met alleen een piano en zonder microfoon een masterclass gaf in de kunst van het optreden. Nadien nooit meer een optreden gezien dat zoveel indruk op mij maakte.

*Hij is bekend van de film YENTL, waarin hij samen met Barbra Streisand speelde.
Hij maakte zijn Broadway-debuut in de musical EVITA, naast Patti LuPone, en speelde de hoofdrol in SUNDAY IN THE PARK WITH GEORGE.

Meer TV en vals zijn

Ik werd ooit gebeld door Veronica met de vraag of ik interesse had in een travestie verkiezing op TV. Ik dacht ze willen mij in de jury maar de bedoeling was dat ik mee zou doen als kandidaat. Ik zei dat ik daar niet aan mee wilde doen omdat ik al een redelijk succesvolle carrière had en ze dan voor de soundmix show Lee Towers moesten bellen. Toen de show eenmaal op TV was zat Nickie Nicole in de jury, omdat mij soms werd verweten vals te zijn viel mij het volgende op: een van de deelnemers (in travestie) zong een aria uit de opera "Carmen" en als door een jongen gezongen was dat goed, Nickie vroeg na de zang of deze deelnemer zijn rok wilde optillen, hij stond op grote herenschoenen, dat is dus een valse opmerking. Toen deze kandidaat de finale had bereikt stond hij op hakken met de gedachte dat gebeurd mij geen tweede keer.
De presentator was Robert ten Brink 

Ik heb altijd getracht mijn opmerkingen zodanig te formuleren dat de betrokken persoon in staat is om er zelf om te lachen. Deze benadering is zowel scherpzinnig als oprecht.

Zo werd ik benaderd door een andere zender voor een quiz getiteld 'De 64 duizend gulden vraag'. Zoals gebruikelijk had ik het weer verkeerd begrepen, ik had het idee dat het zou gaan om vragen te ontwikkelen over musicals. Tot mijn verrassing bleek het wederom om een deelname te gaan. Nogmaals besloot ik af te haken, en achteraf gezien was dat misschien een domme keuze. Ik had gemakkelijk kunnen winnen; de eerste deelnemer had namelijk als specialiteit Marilyn Monroe en ik kende alle antwoorden. Een leuk moment was toen ik naar de studio ging voor het gesprek. In de gang kwam ik Guus Verstraete jr. tegen, met wie ik ooit op school had gezeten. Terwijl ik met hem in gesprek was, bleef het meisje dat me naar de afspraak zou brengen netjes op afstand staan, omdat ze niet wilde tussenkomen in de conversatie die ik had met de grote 
Guus Verstraete jr.

Talkshow weigeringen

Bij het terugkijken op de talloze talkshows die ik heb mogen presenteren, realiseer ik me dat ik weinig weigeringen heb ontvangen. Het is eigenlijk opmerkelijk dat bijna iedereen die ik benaderde, instemde. Twee van de weinigen die 'nee' zeiden, waren Simon Carmiggelt en Leen Jongewaard. Simon zei met zijn karakteristieke humor: "Beste meneer, als ik op dit soort verzoeken in moet gaan, moet ik 150 jaar oud worden." Leen, die destijds in een pand naast de Gaiety woonde, waar ik mijn talkshows organiseerde, had na twee uur praten en lachen te zeggen: "Ach, lieve jongen, wat heb ik eigenlijk te vertellen?"      Jules Deelder (via management) "hij doet niet mee aan dit soort onzin", Peter Koelewijn was ook een van de weinige die geen interesse had.

AT5

Op de Amsterdamse TV zender AT5 heb ik vaak mogen optreden. Een bijzonder moment was een interview met Jeroen Kramer in een tram, samen met Dolly Bellefleur en Dolly Dolfijn, ter promotie van ons programma in het Plein Theater: 'Dames om te smullen'. Daarnaast had ik het voorrecht om in een oudejaarsuitzending vanuit het Lido te zingen, met de titel 'Dit is mijn lijf' (een tekst van Frans Mulder). Deze show stond boordevol talent, met onder anderen Jacques Herb en Jérôme Reehuis. Ik voelde me zeer vereerd, vooral omdat Dieuwertje Blok de presentatie verzorgde. Op dezelfde zender heb ik meerdere keren de kans gekregen om te koken met Joop Braakhekke. Enkele proefprogramma's zijn nooit uitgezonden. 

Nacht TV

Ik ben een paar keer in de nachtuitzendingen van Christine van der Horst geweest in het programma Veronica Call TV.
Na enkele keren vond ik het echter genoeg. Ik kreeg geen gelegenheid voor een soundcheck, en er werden spellen gespeeld waarbij het publiek de kans kreeg om een zak met geld te winnen, rijskosten werden niet vergoed maar in plaats daarvan ontving ik een flesje wijn, maar ik drink geen wijn; dat heb ik nooit gedaan. Toch gaf ik altijd gehoor aan de uitnodigingen van Wim Rijken. Wanneer ik hem vroeg, kwam hij ook altijd naar mijn talkshow. Een keer, toen ik last had van een gezichtsparese en dus niet kon optreden, nam hij mijn plek in en zong hij een half uur lang. Van die TV uitzendingen heb ik volgens mij nog wel video's, maar helaas geen foto's.

Herkenning

Op een keer ging ik met een kennis naar een optreden ik was in burger. Voor de show, stopten we bij een bar voor een paar drankjes. Toen de barkeeper de drankjes voor me neerzette en ik klaar was om te betalen, zei hij: "Nee, mevrouw Bowles, u hoeft niet te betalen" Het was een bar waar ik nog nooit eerder was geweest en herkende ook die barkeeper niet.. Zelfs op de Albert Cuypmarkt, vlakbij mijn huis, werd ik herkend door een marktkoopman die luidkeels 'He Sally' riep, terwijl ik niet in travestie was.

Vergeten

Tot mijn verbazing ontdekte ik deze twee posters: 'Dames om te smullen'. Door het succes van onze voorstelling in het Pleintheater in Amsterdam, hadden we besloten een korte tournee door Nederland te organiseren. Deze tournee sloot af met een speciale nachtvoorstelling in De Kleine Komedie in Amsterdam. De 'Bonte Gouwzee informatieavond' was helemaal uit mijn geheugen gewist, en ik viel bijna van mijn stoel bij het zien van de namen die ik daar presenteerde.

Duo's

Ik heb het voorrecht gehad om samen te werken met veel geweldige 'Dames'. Een van de meest boeiende en inspirerende collega's was Claudette Ball, vooral omdat we beiden 'live' werkten. Onze samenwerking was een bron van inspiratie en creëerde een unieke dynamiek. In de loop der jaren hebben we samen veel meegemaakt. Een herinnering die me altijd zal bijblijven, is die keer in Eindhoven. Claudette zei vlak voor het optreden: "Eigenlijk is iedereen biseksueel, want de Bijbel zegt ‘Eert uw vader en uw moeder" We stonden klaar om te beginnen, maar van het lachen kon ik geen geluid meer produceren. Toen we eenmaal op het podium stonden, hingen er twee microfoons van een oude Philips cassette recorder – het was echt een rampen situatie! Een van de meest memorabele optredens vonden we plaats in Uithoorn. Onderweg had ik per ongeluk een duif geraakt; ik was de rest van de avond doodziek van schrik. Gelukkig vloog de duif weg, dus het ging goed. Vervolgens konden we de locatie waar we moesten optreden niet vinden. We vroegen een voorbijganger om hulp, en hij legde precies uit waar we naartoe moesten. Hij merkte bovendien glimlachend op: "Zelf kom ik er nooit!" Een ander leuk moment was ons optreden voor Groningse studenten die al dronken waren vóór dat wij begonnen. We hadden gepland om een halfuurtje te spelen. Tijdens het eerste nummer raakte er een hak los van Claudette en gooide een student champagne in de hak om het op te drinken. Na het eerste nummer kwam de presentator om de volgende act aan te kondigen. We werden naar een andere kamer begeleid, waar we onze betaling ontvingen en de penningmeester ons vertelde dat ons optreden fantastisch was. Hij had niets gezien. Op een avond in Utrecht verzorgden we een optreden. Plotseling stond er een meisje op uit het publiek. Toen ik vroeg wat ze ging doen, antwoordde ze: "Even naar het toilet." Ik zei: "Oké, dan wachten wij wel even." We hielden een paar minuten op met praten. Tijdens het optreden vroegen enkele mensen ons of we een 'Rose nummer' hadden. Ik besloot de muziek van "The Pink Panther" op te zetten, en Claudette en ik maakten een stom dansje. Hilariteit alom. Tijdens onze vier maanden in Theater De Suikerhof in Amsterdam, traden pianist Frank Verkerk, Claudette Ball en ik op, en elke maandag mochten we een bijzondere gast verwelkomen. Onder die gasten bevonden zich o.a. Heddy Lester, Frank Affolter, Gerrie van der Klei, Erik Brey, Eric Beekes, Imca Marina, Hannie Kroeze, Mieke Bos, Just Meyer, Marjan Berk, Dorine van der Klei, Marjolein Sligte, Dorien Mijksenaar en Erna Sassen. Het was een periode vol plezier en mooie herinneringen.

Luchtballon

In 2014 won ik een luchtballonvaart door een slogan in te zenden voor de EO. Geen idee meer wat die slogan was.
Het was stil en vroeg in de ochtend, rond drie uur, toen ik de lange rit naar Laren, Gelderland, begon, waar de vaart zou starten. Normaal gesproken heb ik veel last van hoogtevrees, maar zodra we de lucht in gingen, vervloog mijn angst als sneeuw voor de zon. Aan boord was een verslaggeefster van de EO, die interviews afnam. Het uitzicht was fenomenaal, en de culinaire verwennerij die we onderweg kregen, was van uitzonderlijke klasse.

The Beatles

Toen The Beatles hun eerste platen uitbrachten, vond ik het een heleboel herrie. Tot ik op een avond in bed lag, mijn transistorradio tegen mijn oor drukte en een lied hoorde uit een musical 'Till There Was You' uit THE MUSIC MAN.
Nieuwsgierig luisterde ik naar de afkondiging en toen ontdekte ik dat het Paul McCartney van The Beatles was. Vanaf dat moment was er een nieuwe liefde geboren en ben ik een grote fan van The Beatles geworden. Helaas is het bij deze enkele song uit 'n musical gebleven. Er zijn talloze artiesten die nummers van The Beatles hebben gecoverd, maar voor mij steekt Keeley Smith met haar uitvoeringen op het album 'The John Lennon en Paul McCartney Songbook' boven de rest uit. Toen de mogelijkheid om zelf CD's te branden ontstond, was dit de eerste LP die ik digitaal omzette.

Doris Day

De eerste stem die ik telkens weer op de radio herkende, was die van Doris Day. Jaren later zag ik op televisie de film
LOVE ME OR LEAVE ME. Tot dat moment kenden ik haar vooral van komedies, vaak samen met Rock Hudson; haar dramatische rollen waren voor mij onbekend. Deze film wekte mijn interesse, en al snel had ik de DVD in huis. Dit markeerde het begin van mijn verzameling, die inmiddels is uitgegroeid tot haar complete filmografie.
In de film THE MAN WHO KNEW TOO MUCH vertolkt ze een van haar meest iconische nummers: 'Que Sera Sera'.
Uit de musicalfilm CALAMITY JANE komt het prachtige nummer 'Secret Love'.

Theater debuut

Mijn theater debuut was op het toneel van Carré.
Het was donderdag 22 april 1954, en ik was zes jaar oud. In Carré trad de destijds beroemde illusionist Kalanag † op. Een van zijn indrukwekkende trucs was het vragen aan iemand uit het publiek om hun horloge af te geven. Hij sloeg het horloge vervolgens kapot, maar wist het later, onbeschadigd, tevoorschijn te halen uit een doosje dat boven het podium hing.
Ik was samen met mijn ouders naar deze show geweest en bleef maar aandringen om nog een keer te gaan, dit keer met mijn vaders horloge. Uiteindelijk gaf hij toe, en omdat ik de show al eerder had gezien, wist ik precies wanneer deze act zou komen. Dus stond ik al klaar bij de trap naar het toneel. Maar waarom wilde ik dat zo graag? Na afloop van de act kreeg de 'man' uit het publiek een Polaroidfoto – een nieuw en onbekend fenomeen in Nederland. Die wilde ik absoluut hebben.

Laatste optreden op toneel.

Het is hoogst waarschijnlijk mijn laatste optreden op een podium tijdens de geweldige, amusante voorstelling FIASCO! in januari 2026, in het DeLaMar Theater.

Speciale dank aan Anne-Rose Bantzinger voor de foto's.

Vakanties

In de afgelopen jaren heb ik de kans gehad om op verschillende verre reizen te gaan. Zo bezocht ik meerdere keren New York, maar ook Bangkok, Singapore, Joao Pessoa, India (diverse steden), Lissabon, Tirana en Londen. New York voor onvergetelijke musicals, Bangkok voor de beste shopping en fascinerende bezienswaardigheden, Londen ook voor musicals.

TIRANA is een stad waar ik nog nooit was geweest, en het leek me een prachtige bestemming. Bij aankomst op het vliegveld nam ik een taxi naar mijn hotel. Of het nu een vergissing of opzet was, de chauffeur zette me af op een donkere straat, ver van het centrum. Op dat moment was ik blij dat ik vooraf verschillende telefoonnummers van lokale bedrijven in Albanië had opgeslagen. Uiteindelijk vond ik iemand aan de lijn die niet al te goed Engels sprak. Na een tijdje kwam er een andere taxi om me op te halen. Het was inmiddels ver na middernacht. Bij de balie van het hotel lag er een briefje met de sleutel van mijn kamer. Het was een klein, maar net en gastvrij familiehotel. Opmerkelijk was dat ik op TV de finale van het San Remo Songfestival kon zien. Tijdens mijn verblijf heb ik heerlijk gegeten, zelfs in wat ik denk dat het kleinste restaurant ter wereld was. Je kreeg het gevoel bij iemand thuis te eten. De kabelbaan naar de grote berg vlak bij de stad was bijzonder interessant en bood een adembenemend uitzicht over de hele stad. Ook bezocht ik een spionagemuseum, waar ik het gevoel kreeg dat ik werd bespied door een man die me vanuit elke kamer scherp in de gaten hield. De invloed van het communisme was nog steeds voelbaar in de stad. Al met al was mijn eerste ervaring in Tirana onvergetelijk. Ik had gepland een opera te bezoeken die in de krant werd aangekondigd. Toen ik echter aankwam bij het grote theater op het uitgestrekte plein, ontdekte ik tot mijn teleurstelling dat de voorstelling zonder enige aankondiging was geannuleerd. Al met al was mijn eerste ervaring in Tirana onvergetelijk.

LISSABON, door de betoverende muziek van Maria de Fatima, was ik geÏnspireerd naar Portugal te gaan. Vol enthousiasme nam ik de sprong en besloot ik naar deze prachtige stad te reizen. Als toerist is het echter essentieel om goed je goed in te lezen over de kosten. Ik heb dit helaas niet gedaan en werd flink opgelicht door de taxi van het vliegveld naar mijn hotel; ik betaalde zeker vijf keer meer dan nodig. Zorg ervoor dat je dit soort situaties voorkomt! Op de eerste avond besloot ik even een stukje te wandelen. Wat kon dat kwaad? Dus verliet ik het hotel en liep naar de oversteekplaats. Zonder op te letten botste ik tegen een man en een jongere jongen aan. Ik excuseerde me en kon het niet laten om tegen de jongste te zeggen: “Wow, wat ben jij knap!” Dit leidde tot een glimlach en wat gelach. Ze vroegen me om iets te gaan drinken. Tijdens het gesprek vertelde ik enthousiast dat ik een fan was van Simone de Oliveira. Tot mijn verrassing zei de oudste dat hij haar persoonlijk kende; hij bleek acteur in TV Soaps te zijn! Hij vertelde dat ze de dag ervoor een afscheidsconcert had gegeven. Ik was teleurgesteld, maar als troost namen ze me mee naar haar café, waar ik aan haar tafeltje mocht plaatsnemen. Vervolgens maakten we een kroegentocht, waarbij de oudste in iedere kroeg als een oude bekende werd verwelkomd. Uiteindelijk eindigden we in een travestie club, waar we een foto moesten maken. Op een van de komende dagen ging ik naar het theater en zag een bijzondere Portugese versie van 'THE LITTLE MERMAID'. Bij de ouverture kon ik mijn lachen niet inhouden, want het was muziek uit South Pacific!

THAILAND Bangkok waar ik meerdere keren ben geweest en heb ook eens Pamela Teves en haar man Wanchai in Chiang Mai bezocht, waar ze een prachtig bungalowpark runnen. Bij elke reis naar Bangkok verbleef ik in een ander hotel. Mijn eerste accommodatie lag ver weg van waar ik wilde zijn; telkens moest ik enkele kilometers per taxi afleggen en daarna de MRT metro nemen. Het hotel zelf was fantastisch en zeer modern, maar de afstand was simpelweg te groot. Het bevond zich in de wijk Bang Raki. Op een dag ontmoette ik Henk Dikmoet, een Nederladnse acteur die daar ook was, en mij waardevolle tips gaf over de beste wijken om een hotel te boeken. Bij mijn volgende bezoeken aan Bangkok volgde ik zijn advies en verbleef ik in de wijk Bang Rak. Een nabijgelegen hotel had zelfs een directe aansluiting op de BTS Skytrain. Tijdens het bezoek aan de beroemde Mahanakhon Tower zijn Ai foto's gemaakt. In Terminal21 staat een van de langste roltrappen die ik ooit in een Mall zag.

Vriendinnetje

Op de kleuterschool ontmoette ik Gonnie Baars, en al snel werd zij mijn beste vriendin. Toen onze juf ging trouwen met een banketbakker, kreeg ik als haar favoriete leerling de kans om zeven jongens uit te nodigen om een erehaag van de school te vormen. Ik koos meteen voor Gonnie, maar dat mocht niet omdat ze een meisje was. Ik zei: "Dan doe ik het niet!" Uiteindelijk stonden er dus zeven jongens en één meisje in de erehaag! Ook op de lagere school bleef Gonnie mijn vriendin. Toen onze juf daarvan hoorde, zei ze: "Als jullie ooit trouwen, krijgen jullie van mij een kop en schotel." Dat maakte de situatie alleen maar grappiger! Later verwierf ze als zangeres populariteit met de hit "Alle leuke jongens willen vrijen."

La Cage Aux Folles

De eerste try-out van deze Musical vond plaats in Velsen. De directeur van het theater, die mij goed kende, vroeg of ik jongens kende die als programmaverkoopsters wilden werken. Dit was het resultaat. Toen ik samen met Dolly Bellefleur en de winnares van de eerste travestieverkiezing op Nederlandse TV, Miss Céline, werd gevraagd om de Amsterdamse première van LA CAGE AUX FOLLES met Jacco van Renesse en Fred Butter in Carré bij te wonen, vond ik het een geweldig idee. Ik besloot iets mee te nemen, omdat ik niet met mijn make-up de hele avond in de zaal wilde gaan zitten was dit het resultaat. Toen ik later in Bangkok Henk Dikmoet ontmoette, vertelde hij me dat hij zijn applaus aan mij te danken had. Ik was hier volkomen onbekend mee. Hij legde uit dat tijdens die eerste try-out, hij samen met 'Jaqueline' opkwam en ik hem na afloop had verteld dat zijn rol op Broadway een 'feature' rol was en dat hij daardoor alleen op het podium zou moeten verschijnen. Hij heeft dit aangekaart, en vanaf dag twee kwam hij solo op. Volgens hem was dit te danken aan die opmerking van mij, maar eerlijk gezegd weet ik daar niets meer van.

Timi Yuro † & Caterina Valente †

Het was een bijzonder moment toen John Bruce mij vroeg om voorgesteld te worden aan Caterina Valente, die zou optreden in de Willem Ruys TV Show. Ik nam de trein naar Bussum en terwijl ik naar Het Spant liep, viel mijn oog op een platenwinkel. Natuurlijk kon ik het niet laten om naar binnen te gaan, waar ik de nieuwste LP van Timi Yuro ontdekte. Bij Het Spant vond ondertussen de repetitie plaats. Plotseling kwam Timi Yuro het podium op. Het bleek dat The Pointer Sisters vastzaten in Londen, waardoor er snel naar een vervangende ster in Nederland werd gezocht – en Timi was de gelukkige. Na de repetitie zou ik de artiestenfoyer bezoeken om Caterina Valente te ontmoeten. Maar in de gang van de kleedkamers zag ik ineens Timi zitten. Ik besloot met haar te praten en vroeg of ze mijn LP wilde signeren. Ze was verrast toen ik zei dat ik Robert heet, precies zoals haar man. Na de show sprak ik met John, Willem en een enigszins afstandelijk ogende Caterina. Al snel bleek dat ze heel vriendelijk was – Caterina was immers mijn grote jeugdidool.

Liza Minnelli

Daar was die ene keer dat ik de handtekening van Liza Minnelli kreeg. Terwijl ik naar een radioprogramma zat te luisteren, kwam er ineens een vraag over Liza Minnelli voorbij. Ik had het antwoord al ingestuurd voordat de vraag helemaal was gesteld en won uiteindelijk twee vrijkaartjes voor haar show in Antwerpen. Ik belde iedereen op, maar niemand kon of wilde gaan, dus stapte ik alleen in de auto richting Antwerpen. Na het parkeren besloot ik even over de Keyserlei te wandelen. Terwijl ik van het station naar de Keyserlei overstak, zag ik een limousine dwars over het voetpad staan. Toen ik erlangs liep, wilde ik me omdraaien om de chauffeur te berispen voor zijn slechte parkeren. Maar toen ik het raampje van de passagierszijde zag opengaan, herkende ik Liza daar! Natuurlijk vroeg ik om haar handtekening, en zei na haar begroeting: "Wat zie jij er goed uit!" Waarop zij terugzei: "Jij ook." Ik kon niet anders dan antwoorden: "Ja, dat wist ik".

Dit zou de vierde keer zijn dat ik Liza 'live' zou zien: twee keer in New York tijdens de musical
'The Act' en eenmaal tijdens haar optreden in het Koninklijk Theater Carré in Amsterdam.

Als kind woonde ik op de Nieuw Achtergracht en het Koninklijk Theater Carré was echt mijn go-to spot na school, vooral als er een circus geweest was. Die leeuwen stonden meestal buiten en ik kon gewoon niet stoppen met kijken! Vaak slenterde ik rond de kleedkamers, hopend wat handtekeningen te scoren, vooral tijdens 'My Fair Lady' met Wim Sonneveld. Uiteindelijk had ik twee programma-boekjes vol handtekeningen verzameld, die ik met superveel trots aan twee fans gaf. Oh, die tijden! Geen portier in zicht en de kleedkamers waren gewoon open. Wat een andere wereld!

Willem Nijholt †

Na Willem's bezoek aan mijn talkshow ontstond er een bijzondere vriendschap. We gingen af en toe samen uit eten met Ben, en ik had de kans om veel van zijn voorstellingen bij te wonen. Een hoogtepunt voor mij was mijn bezoek aan 'De Verbroken Code', die ik samen met Carol van Herwijnen bezocht waarin ik onder anderen een zeer jonge Joep Onderdelinden zag optreden in het Nieuwe de la Mar. Later sprak ik met Willem over waarom we niet achter waren gekomen na de voorstelling. Ik legde uit dat we beiden de magie niet wilden verbreken. Carol en ik waren zo onder de indruk van zijn vertolking van Alan Turing dat we het ons niet konden voorstellen om Willem Nijholt afgeschminkt te zien; dat zou de betovering hebben verstoord. Hieronder vindt u een kleine selectie uit mijn verzameling van Willem Nijholt. 

Anna Moffo †

Deze beroemde operaster trad op in het Concertgebouw in Amsterdam. Uiteraard wilde ik daar graag bij zijn, en dat is me gelukt. Hoewel ik niet veel verstand heb van opera, hoorde ik dat haar stem niet meer zo klonk als ik gewend was van de platen. Na de voorstelling ging ik naar boven voor een handtekening. Ik had een EP bij me waarop zij Gershwin op een jazzy manier zingt. Tijdens het tekenen merkte ze op, met een gezellige maar strenge toon: "Hoe kom je daar aan?
Dit is een jeugdzonde.'' En samen lachten we daarom. Wat me ook opviel, was dat ze veel kleiner was dan ik had gedacht. Bijna wekelijks geniet ik van een operaopname van haar via mijn geluidsinstallatie. Na een langdurige zoektocht heb ik eindelijk de opname van Opera 'LA BOHÈME' gevonden, waarin Maria Callas en Anna Moffo samen schitteren.  

Concertgebouw

In het Concertgebouw heb ik talloze artiesten mogen zien en vooral horen, waaronder Danny Kaye, Jasperina de Jong,   
Diana Ross, Neil Diamond, Rod McKuen, Willeke Alberti, Timi Yuro, en Andy Williams. Daarnaast genoot ik van de optredens van Willem Nijholt, als gast van Marijn Brouwer, en de gebroeders Lucas en Arthur Jussen. Ook Don McLean,
Charle Aznavour, Jasperina de Jong, Tom Jones, Ludique, en Liberace (natuurlijk samen met mijn moeder) maakten een diepe indruk. En ik wil niet vergeten te vermelden dat ik vele prachtige klassieke concerten heb bijgewoond. Waaronder de mooiste uitvoering van 'Rhapsody in Blue' van George Gershwin die ik ooit gehoord heb. Mijn excuses aan de artiesten die ik niet heb genoemd maar wel heb bewonderd. Als je de film "Bloed, Zweet en Tranen" hebt gezien, dan kun je me als figurant spotten in de scène in het Concertgebouw.

Jack Lemmon †

Ik was met Henk in New York, en na een musical - ik weet echt niet meer welke - liepen we nog even naar een deli voor een tuna sandwich. Terwijl we overstaken, liepen we tegen iemand aan die "sorry" zei en snel doorging. Het bleek Jack Lemmon te zijn! Een gemiste kans voor een praatje en een handtekening.

Hotels

Ik vergeet nooit de keer dat ik een Rolls Roys heb bestuurd. Ik was nacht receptionist in het Okura Hotel en de gasten wilde niet dat de portier hun auto zou verplaatsen dus werden mij de sleutels gegeven en ik niets vermoedend naar buiten blijkt daar een Rolls Roys te staan. Ik twijfelde sterk, stukje rijden of meteen de ondergrondse parkeergarage in. Ik koos voor de garage na jaren nog steeds spijt van.

Tijdens mijn tijd in het Arthur Frommer Hotel had ik het genoegen Toets Thielemans te ontmoeten, een van de vriendelijkste mensen die ik ooit ben tegengekomen.

Rod McKuen †

Ik was op een nacht in de D.O.K. Kelder, waar ik in gesprek raakte met een werkelijk prachtige Amerikaan. Opeens viel mijn oog op een intrigerende man die voorbij liep. Ik vertelde de Amerikaan dat ik even weg moest en volgde de man. Toen ik bij de dansvloer aankwam, stond hij stil met een bierflesje in zijn hand. Op een ongedwongen manier vroeg ik of hij ook een biertje wilde. Toen hoorde ik zijn onvergetelijke stem: het was Rod McKuen.

We kwamen in gesprek, en ik vertelde hem dat ik een grote fan was. Hij beloofde me dat hij de volgende avond iets bijzonders voor me mee zou brengen—grammofoonplaten van zijn eigen label. Hij hield zijn belofte: de volgende avond ging ik met een vriend terug naar de D.O.K. en inderdaad, hij had een aantal LP’s bij zich. Het werd een onvergetelijke avond voor mij en mijn vriend. Die Amerikaan heb ik nooit meer gezien.

De afbeelding van de platenhoes is een van de vele LP's die Rod mee had gebracht voor ons.
Onderstaande foto's van Rod heb ik gemaakt on stage en in de kleedkamer van de Royal Albert Hall in Londen.

Abbey Road

In de zomer van 1966 werkte ik als afruimer in het restaurant van het Stedelijk Museum in Amsterdam. Ik spaarde om voor het eerst alleen naar Londen te kunnen gaan. Op dat moment was ik een vrij aantrekkelijke jongeman in mijn late tienerjaren en vond al snel een leuke jongen met wie het geweldig klikte. Op een ochtend vertelde hij me dat er een pakketje voor mij klaar lag bij de E.M.I. Studios op Abbey Road, waar hij wél iets deed—ik heb nooit geweten wat. Bij de ingang, een klein stoepje op met ik geloof zeven treden, vond ik inderdaad een pakketje bij de portier. Het bevatte onder andere een LP van Timi Yuro, The Box Tops, Gene Pitney, The Righteous Brothers en 'Revolver' van de Beatles.

In 1969, met de release van de LP 'Abbey Road', besefte ik dat ik op heilige grond had gestaan: de trap die de Beatles naar de opnamestudio leidde, waar ze hun iconische muziek creëerden.

Tiny Tim †

Toen ik met collega 'Baby June' in New York was, bezochten we vaak platenzaken, met Colony op de hoek van Broadway als onze grote favoriet. Bij één van onze bezoekjes troffen we ook Tiny Tim aan, en uiteraard konden we het niet laten om zijn handtekening te bemachtigen. (Hij is bekend van nummers zoals "Tiptoe Through the Tulips.")

Barbara Cook †

Ik heb de ongelooflijke Barbara Cook twee keer mogen ontmoeten. De eerste maal tijdens haar optreden in het Koninklijk Theater Carré in Amsterdam, waar ik negen rozen meebracht voor Wally Harper †, haar pianist en Musical Director van onder andere de Broadway-musical '9'.
De tweede keer was in Den Bosch, waar ik stiekem een video-opname van het concert maakte.
Na de show kreeg ik de kans om handtekeningen te verzamelen. Barbara Cook was een warme en toegankelijke vrouw, met een stem die elk woord en elke komma glashelder tot leven bracht.

Haar uitvoering van "Losing My Mind" opgenomen tijdens de concertante versie van de musical 'Follies' zal voor altijd in mijn geheugen gegrift blijven, zelfs als ik op een onbewoond eiland beland. Ik kijk vaak naar de video-opname van dit concert.

Deze foto heb ik gemaakt na het optreden van Wally Harper en Barbara Cook in Den Bosch. 

Craig Russell †

Als DJ in de Moonlight bar aan de Amstelstraat kreeg ik de kans om een optreden bij te wonen van de internationaal bekende Canadese travestieartiest Craig Russell in het Koninklijk Theater Carré. De volgende dag zouden er televisieopnamen plaatsvinden, maar dat wist ik op dat moment nog niet. Na afloop van de opnames ging Craig de stad in en belandde hij in de Moonlight bar. Ik wist niet precies hoe, maar ik moest en zou met hem praten. Uiteindelijk vroeg ik of hij zijn Duitse show, die kort daarvoor was opgenomen, al had gezien. Aangenaam verrast vertelde hij dat hij de show nog niet had bekeken. Dit bood mij de perfecte gelegenheid om hem uit te nodigen om mee naar huis te gaan. Vanaf dat moment groeide hij uit tot een echte vriend. Als hij niet optrad in Nederland logeerde hij vaak bij Henk en mij. Telkens weer verraste hij ons met de meest bijzondere cadeaus, zoals een Polaroid camera en een waardevol fotografisch boek over Marilyn Monroe.

De 'On Stage' foto is gemaakt in de afgebroken historische schouwburg van Rotterdam, waar ik de kans kreeg om naast het toneel plaats te nemen.

Johnny Mathis

Een van de artiesten die ik erg bewonder, is Johnny Mathis. The Voice of Romance. Ik had het voorrecht om hem drie keer live te zien: tweemaal in Londen en eenmaal in het prachtige Concertgebouw in Amsterdam. Als openingsact trad Ann Burton op, een internationaal erkende Nederlandse jazzzangeres die in Japan met haar optredens volle stadions trok. Echter, in het Concertgebouw trat zij op voor een minder dan half volle zaal. Ik voelde de zenuwen opkomen, vermoedend dat Johnny Mathis misschien voor een bijna lege zaal zou staan. Tijdens de pauze wandelde ik door de gangen en merkte ik een grote menigte op die duidelijk niet geïnteresseerd was in Ann. Ze waren daar voornamelijk voor Johnny Mathis, wat resulteerde in een stampvol Concertgebouw.

De eerste keer dat ik zijn betoverende stem hoorde, was tijdens een bezoek aan de legendarische voetballer Co Prins van Ajax, die een verzameling LP's van deze zanger had. Het vuur van mijn passie voor zijn muziek brandde meteen, en enkele jaren geleden had ik eindelijk de kans om zijn complete discografie aan te schaffen. 

Af en toe luister ik met plezier naar al zijn 86 CD's achter elkaar.

Robert Long †

Toen ik Robert Long uitnodigde voor de talkshow, gaf hij aan dat ik iets terug moest doen. Ik had daar geen bezwaar tegen;
ik mocht meedoen in een van zijn TV-shows, samen met Alfred van den Heuvel en Hans van der Woude. We gingen de videoclip van Queen's 'I Want to Break Free' parodiëren op tekst en muziek van Robert zelf, gebaseerd op zijn nummer 'Kijk'. Het was een geweldige ervaring! De regisseur vertelde dat dit de eerste TV-show in HD was, al is deze nooit in HD uitgezonden.
Ik ben bijzonder trots op de kans die ik heb gehad om dit te doen. Voor zover ik weet, is het nooit op DVD uitgebracht.
Ik vroeg me af of ik een eigen krant mee mocht nemen. In de clip van Queen zit Brian May er n.l. met een krant in zijn handen bij.  Mijn grap was dat ik een programmaboekje van Robert Long en Leen Jongewaard had meegenomen, dat in feite ook een krant was. Deze clip staat op YouTube.

Televisie

Ik heb meerdere keren mogen schitteren op televisie, onder andere in het programma Maya, samen met Claudette Ball. Ook participeerde ik in de spelshow HINTS, waar ik samen met Adelheid Roosen, Hugo van Mondfrans en Coot van Doesburgh speelde. Tijdens de opnames stonden we tegenover Paul de Leeuw, die o.a. Joep Onderdelinden meebracht. Vaak begreep zijn team niet helemaal wat Paul van plan was, waardoor hij soms gefrustreerd raakte en begon te schelden. Dit leidde tot enkele knipbeurten bij de KRO, wat de sfeer af en toe verpestte.
Een andere bijzondere ervaring was een reclame voor Grolsch, waarin ook Joan Collins en Jeroen Krabbé te zien waren. Het was onvergetelijk om drie dagen te filmen voor een commercial die ook in de bioscoop te zien was. Bij Sonja mochten Claudette Ball, Frank Verkerk en ik onze show 'Thé Complet' promoten, die we opvoerden in De Suikerhof.
Voor een afstudeerproject van een regisseur kreeg ik de kans om een talkshow te organiseren. Voor deze gelegenheid nodigde ik Nelly Frijda en Olga Lowina uit, en tot mijn grote vreugde kwamen ze beiden! Ook onze pianist Frank Verkerk was van de partij.